____________________________________
🍁 MSZE ŚW. W NIEDZIELE i 15 SIERPNIA
są odprawiane w naszym kościele
o godz. 8.00, 10.00 i 12.00.
*W wakacje nie ma mszy o 17.00.
🍁 EUCHARYSTIA W TYGODNIU:
• w pon., śr., pt.,
I sob. m-ca i 13 dzień m-ca
- o godz. 18.00,
• we wt., czw., pozostałe sob.
- o godz. 8.00 rano.
🍁 SPOWIEDŹ
• W CZASIE WAKACJI:
codziennie 15 minut
PRZED każdą mszą świętą,
• PO WAKACJACH:
w niedziele na mszach
o godz. 8, 10 i 12
także PODCZAS mszy świętych.
*
🍁 KANCELARIA PARAFIALNA
czynna w poniedziałki, środy i piątki
w godz. od 16.oo do 17.30,
z wyjątkiem I piątków miesiąca.
Tel. do ks. Proboszcza:
+48 22 756 16 48
_________________________________
1. Od 1 do 18 lipca
ks. Proboszcza Krzysztofa
zastępuje na czas urlopu
ks. Antoni Sosnowski
- neoprezbiter
z parafii salezjańskiej
pw. Matki Bożej Wspomożenia
Wiernych w Głoskowie
*W tym czasie pilne
sprawy kancelaryjne
prosimy zgłaszać bezpośrednio
po mszach świętych.
2. MSZE ŚWIĘTE OD 1 LIPCA:
• w niedziele o godz. 8, 10 i 12,
• w nd. nie będzie Mszy św. o 17.00,
• Msze św. w pon., śr., pt.
oraz I sob. m-ca i 13 dzień m-ca o 18.00,
• we wt., czw., pozostałe sob. o 8.00.
3. 5 lipca była
I NIEDZIELA MIESIĄCA.
• Po mszy o 12.oo uwielbiliśmy
Pana Jezusa Litanią do Krwi Pańskiej.
4. W ramach Jubileuszu
200-lecia Różańca,
nasz dekanat uczestniczy
w RÓŻAŃCOWYM JERYCHU,
które będzie w Prażmowie
w parafii Św. Franciszka z Asyżu.
Osoby chcące włączyć się
w tę (głównie nocną) modlitwę
ks. Proboszcz prosi o kontakt.
Zapisy w zakrystii
lub kancelarii parafialnej.
5. Pod chórem są do nabycia
nowe numery gazet i czasopism.
Zachęcamy do lektury.
6. EWANGELIA NIEDZIELNA
- pod ogłoszeniami.
7. Msze św. możecie zamawiać
w zakrystii i kancelarii.
Bieżące intencje
oraz terminy mszy świętych
znajdziecie powyżej
- w kalendarium.
8. Dziękujemy za ofiary
złożone przez Was
na daninę św. Piotra
oraz przy święceniu pojazdów
w niedzielę 28 czerwca.
9. W sobotę 4 lipca pożegnaliśmy
śp. MARIUSZA KOSTANĘ.
Rodzina i bliscy zamówili
msze św. w intencji Zmarłego:
8 lipca (środa) o 19.15,
18 lipca (sobota) o 8.oo
oraz 31 lipca (piątek) o 18.oo.
*Wieczny odpoczynek
racz Mu dać, Panie!
*
🍁 TYDZIEŃ W LITURGII:
🍁 W niedzielę 5 lipca
wspominamy naśladowcę
św. Pawła - kapłana,
zakonnika z XVI w.,
św. Antoniego Maria Zaccaria
🍁 W poniedziałek 6 lipca
wspomnienie bł. Marii Teresy
Ledóchowskiej, dziewicy.
W I poniedziałek m-ca o 17.30
otoczymy modlitwą
naszych Zmarłych
polecanych w WYPOMINKACH
*Więcej o Patronce misji
- pod ogłoszeniami.
🍁 We wtorek 7 lipca
dzień błog. Rodziny Ulmów,
z Markowej na Podkarpaciu,
zamordowanej przez Niemców
w marcu 1944 r. za ukrywanie Żydów.
Data wspomnienia nawiązuje
do dnia ślubu Józefa i Wiktorii.
🍁 W środę 8 lipca
św. Jana z Dukli,
pokornego franciszkanina
🍁 W czwartek 9 lipca
pierwszych męczenników chińskich,
św. Augustyna Zhao Rong,
kapłana i Towarzyszy
🍁 W sobotę 11 lipca
Święto św. Benedykta,
opata, patrona Europy,
znanego z hasła
"Módl się i pracuj"
🍁 11 lipca odbędą się:
• DZIEŃ RÓŻAŃCOWY w Lewiczynie
• oraz PIKNIK SENIORA w Magdalence
*Szczegóły wydarzeń - poniżej.
🍁 W niedzielę 12 lipca
patronuje nam św. Brunon
- Bonifacy z Kwerfurtu
- arcybiskup misyjny
*
🍁 W pon. 13 lipca wspominamy
Św. Andrzeja Świerada i Benedykta,
pierwszych Polaków wyniesionych
do chwały ołtarzy (1083 r.).
🍁 13 lipca po mszy św. o 18.oo
odmówimy RÓŻANIEC FATIMSKI
Na modlitwę przynieśmy różańce
i zabezpieczone świece.
*
🍁 5 sierpnia wyruszy
46. Warszawska Akademicka Pielgrzymka
Metropolitalna na Jasną Górę.
Zapraszamy do pielgrzymowania.
Szczegółowe informacje
na stronach internetowych
(wapm.waw.pl)
oraz Facebooku pielgrzymki
(@pielgrzymkaWAPM).
Trwają zapisy
przez formularz elektroniczny.
*
🍁 Akademia Katolicka w Warszawie
prowadzi rekrutację na studia
na rok akademicki 2026/2027.
Więcej informacji
o ofercie edukacyjnej
można uzyskać na stronie:
https://akademiakatolicka.pl/
____________________________________
Wszystkim Parafianom i Gościom
życzymy udanych urlopów!
Pozdrawiamy naszych Chorych,
Jubilatów, Solenizantów
oraz Parafian przebywających
poza domem.
Polecamy Was nieustannie
opiece naszego Patrona,
św. Stanisława Kostki!
____________________________________
🍁 Kącik historyczny
• 07.07.1935 r.
– ślub Józefa i Wiktorii
w Markowej - data ta jest obecnie
ich liturgicznym wspomnieniem
• 07.07.1136 r.
- papież Innocenty II
wydał Bullę gnieźnieńską
znoszącą zależność metropolitalną
archidiecezji gnieźnieńskiej
od arcybiskupstwa magdeburskiego
• 12.07.1580r.
opublikowano przetłumaczoną
na język staro-cerkiewno
-słowiański Biblię Ostrogską,
pierwsze wydanie Biblii
w języku słowiańskim
____________________________________
POZOSTAŁE OGŁOSZENIA,
CIEKAWE WYDARZENIA
🍁 Bp. Jarecki o sztucznej inteligencji
i nowej encyklice Leona XIV pod linkiem:
https://archwwa.pl/aktualnosci/
bp-piotr-jarecki-masowe-wprowadzenie
-sztucznej-inteligencji
-tworzy-spoleczenstwo-klasowe/
*
🍁 200-lecie Żywego Różańca.
Sanktuarium Matki Bożej
Pocieszycielki Strapionych
w Lewiczynie w sobotę 11 lipca
O 11.oo konferencja
"Teologia modlitwy różańcowej"
O 11.30 RÓŻANIEC
O 12.oo Msza święta
z ks. bpem Rafałem Markowskim
*
🍁 Powiatowo - Gminny Piknik Seniora,
odbędzie się 11 lipca 2026r. (sobota)
• o godz. 13:00 otwarcie i nadanie
imienia Leśnej Ścieżce Seniora
przy ul. Ks. H. Słojewskiego w Łazach
• od 13.oo do 18.00 plac rekreacyjny
w Magdalence przy ul. Brzozowej,
na którym zaplanowano liczne atrakcje,
w tym występy artystyczne, warsztaty,
miasteczko zdrowia, fotobudkę
oraz zabawę taneczną.
*
🍁 21 lipca, we wtorek,
Parafia w Podkowie Leśnej
przeżywać będzie nawiedzenie
relikwii św. Teresy
od Dzieciątka Jezus
i jej rodziców
Ludwika i Zeli Martin.
Szczegóły na tablicy ogłoszeń.
Zachęcamy do udziału.
*
🍁 Publiczny Różaniec
o zatrzymanie aborcji
pod ośrodkiem aborcyjnym ABOTAK
przy ul. Wiejskiej w Warszawie
– I i III sobota miesiąca o g. 12:00
*
🍁 MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL
MUZYKI ORGANOWEJ
"ORGANY ARCHIKATEDRY"
Recitale organowe
o 16.00 w kolejne niedziele
lipca, sierpnia i września
*Koncerty biletowane!
*
🍁 W każdą niedzielę
od maja do września o g. 14:00
zapraszamy na krótkie muzyczne
prezentacje organów
w Kościele Akademickim
św. Anny w Warszawie,
Wul. Krakowskie Przedmieście 68
*
🍁 Kościół akademicki św. Anny,
W-wa, Krakowskie Przedmieście 68
Trwają zapisy na Eskapadę
– wyjazd dla tegorocznych maturzystów,
którzy rozpoczną w październiku
studia w Warszawie.
Więcej informacji oraz zapisy
znajdują się na stronie:
https://swanna.waw.pl/timeline/eskapada-2026/
____________________________________
POZOSTAŁE OGŁOSZENIA
🍁 JAK MOŻNA WESPRZEĆ REMONT
i BIEŻĄCE POTRZEBY NASZEGO KOŚCIOŁA?
PROŚBA O WASZĄ POMOC
Wobec wielu wyzwań finansowych
związanych z bieżącym
funkcjonowaniem parafii prosimy
o wpłaty na konto parafialne.
Prosimy o zaznaczanie,
czy przelewy dotyczą tzw. tacy,
czy jest to ofiara za intencję mszy,
na sprzątanie kościoła itd.
NUMER KONTA NASZEJ PARAFII:
B.S. Lesznowola
03 8022 0000 0009 2542 2001 0001
W TYTULE PODAJĄC:
"Darowizna na cele kultu religijnego, taca"
- taką darowiznę wg obecnych przepisów prawa
można odpisać od podatku.
Wyrażamy wdzięczność za wszystkie
Wasze wpłaty na konto parafialne.
*
🍁 AKTUALNOŚCI Z ŻYCIA KOŚCIOŁA
Oglądaj regularnie:
KOŚCIÓŁ Z BLISKA
www.kosciolzbliska.pl
Oglądaj online
AKTUALNE GODZINY EMISJI:
TVP 3, niedziela godz. 14:30
POWTÓRKA:
TVP 3, niedziela godz. 22.40
TVP 1, wtorek godz. 7.20
*
Oglądaj WIADOMOŚCI Z ŻYCIA KOŚCIOŁA online:
https://warszawa.tvp.pl/8425469/kosciol-z-bliska
*
🍁 POMÓŻ WARSZAWSKIEMU HOSPICJUM DOMOWEMU
Archidiecezjalny Zespół
Domowej Opieki Paliatywnej pomaga już od 25 lat.
Zespół hospicyjny swoim wsparciem obejmuje chorych
niezależnie od ich przekonań, uwzględniając
ich indywidualne potrzeby duchowe i religijne
Szczegółowe informacje: http://hospicjumdomowe.com/
WESPRZYJ HOSPICJUM - NUMER KONTA BANKOWEGO:
80 1020 1026 0000 1202 0247 4930
*
🍁 JAK POMÓC UBOGIM i BEZDOMNYM z Warszawy?
MOŻESZ WESPRZEĆ organizację charytatywną
SANT'EGIDIO - dane do przelewu:
FUNDACJA SANT'EGIDIO POLSKA
Adres: Wspólna 61 lok. 103, 00-687 Warszawa
Nr konta:
43 1750 0012 0000 0000 3519 5197 (BNP Paribas)
Tytuł: na cele statutowe lub ubodzy
*
🍁 POMÓŻ TRĘDOWATYM i ich opiekunom!
Pomoc materialną można przekazać
za pośrednictwem rachunku bankowego
Fundacji Polskiej Raoula Follereau:
87 1240 1082 1111 0000 0387 2932
*Szczegóły tego dzieła na stronie:
https://follereau.org/?p=4723
*
🍁 TELEFON ZAUFANIA DLA MAŁŻEŃSTW W KRYZYSIE
Telefon zaufania będzie czynny od poniedziałku do piątku
w godz. 19:00-22:00. Aby skorzystać
z pomocy należy zadzwonić pod numer: 22 11 200 36.
Czas rozmowy ze specjalistą to ok. 30-40 minut,
wsparcie psychologiczne jest bezpłatne,
a pomoc w pełni anonimowa.
*
🍁 „ZRANIENI W KOŚCIELE”
to telefon zaufania 800 280 900
i katolickie środowisko wsparcia
dla osób dotkniętych przemocą seksualną w Kościele
Więcej informacji na www.zranieni.info
Modlitwa do św. Stanisława Kostki
Święty Stanisławie Kostko!
Obudź we mnie tęsknotę za tym,
co piękne i szlachetne.
Uproś mi łaskę rozpoznawania
Bożej woli i męstwo życia
zgodnie z Ewangelią.
Błogosław Ojczyźnie, naszym rodzinom,
ks. Proboszczowi i całej parafii.
Daj mi wiarę w modlitwie,
nadzieję w trudnościach,
daj miłość w działaniu!
Chcę czynić dobro i jak Ty - szukać Boga.
Twoje zawołanie:
Do wyższych rzeczy jestem stworzony,
i dla nich pragnę żyć,
niech będzie i moim zawołaniem. Amen.
*ŚWIĘTY STANISŁAWIE KOSTKO,
módl się za nami!
1. O, dobry Boże, uwielbiam Cię,
do Stasia Kostki modlitwy ślę,
*
bym, jak nasz Patron za ziemskich dni,
pragnął świętości i służył Ci!
2. Na Stanisława zasługi zważ,
On czcił Maryję, Jej trzymał straż.
*
Niech dopomaga w dojściu do bram,
gdzie na nasz czeka Maria i Pan.
3. Pragniemy sławić gorliwość Twą,
i uczynkami pomnażać ją.
*
A Ty, mrokowski Patronie nasz,
miłością, zdrowiem, łaskami darz!
4. Naszą parafię w opiece miej,
o Stanisławie, pomagaj jej,
*
By tu w Mrokowie, wśród "krętych dróg",
w sercach parafian królował Bóg! (x2)
*Słowa - organista
*Melodia - Adam Kowalski
*Tekst inspirowany śpiewem do patrona Warszawy,
oraz uzdrowienia z epidemii - błog. Władysława z Gielniowa.
Według św. Tomasza z Akwinu, objawienie przez Syna (Jezusa Chrystusa) to najwyższa forma udzielenia się Boga ludziom, która przewyższa naturalne możliwości poznawcze ludzkiego rozumu, lecz jest niezbędna do osiągnięcia zbawienia
Akwinata szczegółowo opisał tę tajemnicę w swoich dziełach (m.in. w Sumie teologii i Komentarzu do Ewangelii św. Jana), ujmując ją w konkretnych wymiarach:
Posłaniec Prawdy:
Syn Boży, jako odwieczna Mądrość Ojca, przyszedł na świat, aby objawić ludziom tajemnice Trójcy Świętej i zjednoczyć ich z boską naturą. Tomasz zowie to posłaniem widzialnym, które dokonało się przez Wcielenie
Wewnętrzne oświecenie:
Samo nauczanie Chrystusa w ludzkiej postaci nie przyniosłoby skutku bez wewnętrznego działania Ducha Świętego, który inspiruje i prowadzi ludzki intelekt i wolę
Doświadczenie łaski:
Syn jest posyłany do wnętrza ludzkiej duszy (posłanie niewidzialne) w akcie łaski uświęcającej. Pozwala to człowiekowi nie tylko dowiedzieć się o Bogu, ale wręcz doświadczalnie Go poznać i umiłować.
Historyczny wymiar
Objawienia dla Akwinaty:
Św. Tomasz z Akwinu podkreślał, że chrześcijańskie objawienie ma charakter historyczny i publiczny, służąc dobru całego Kościoła. Odnosił się również do darów prorockich, definiując objawienie prywatne jako nadprzyrodzony dar, który Bóg kieruje do pojedynczych osób dla pogłębienia ich wiary
Osobista relacja z Synem Bożym:
Głęboką wiarę w objawionego Syna poświadcza epizod z życia samego filozofa. Pod koniec życia, po mistycznym objawieniu w Neapolu, w trakcie którego usłyszał głos Chrystusa z krucyfiksu mówiący: "Dobrze o Mnie napisałeś, Tomaszu", zakonnik przestał pisać i uznał całą swoją dotychczasową twórczość za słomę wobec tego, co sam doświadczy
Źródło:
Google Ai:
św. Tomasz Akwinata
o Objawieniu przez Syna
Sygnatariusze Apelu:
Mykoła kard. Byczok CSsR
Konrad kard. Krajewski
Kazimierz kard. Nycz
Grzegorz kard. Ryś
Swiatosław Szewczuk,
Arcybiskup Większy
Kijowsko-Halicki UKGK
*
Wspólny apel o pojednanie Polaków i Ukraińców wystosowali kardynałowie z Polski i Ukrainy obecni na konsystorzu w Rzymie wraz ze zwierzchnikiem Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego. „Z bólem obserwujemy wzrost wzajemnego napięcia i odradzające się nastroje wrogości między Polakami a Ukraińcami” – piszą w przesłaniu. Za Leonem XIV wezwali do rozbrojenia języka, a za Janem Pawłem II do nawrócenia i nie schodzenia z drogi pojednania. Publikujemy pełną treść apelu.
Wspólny głos w sprawie relacji polsko-ukraińskich
W jedności z Ojcem Świętym Leonem XIV, którego pierwszy rok pontyfikatu naznaczony jest wytrwałą pracą budowania pokoju opartego na dobru wspólnym oraz zdecydowanym sprzeciwem wobec wojny w każdym jej wymiarze - poczynając od relacji między narodami, poprzez konflikty wewnątrz państw, aż do napięć społecznych - zabieramy głos jako kardynałowie pochodzący z Polski i z Ukrainy zwołani na konsystorz, zaproszeni do szczególnej odpowiedzialności za wspólnotę Kościoła i wsparcie posługi Następcy św. Piotra. Czynimy to razem z naszym bratem Arcybiskupem Większym Kijowsko-Halickim Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, świadomi, że sprawa pojednania Polaków i Ukraińców dotyka nie tylko relacji dwóch narodów, ale także wiarygodności naszego wspólnego chrześcijańskiego świadectwa.
Za papieżem Leonem jesteśmy przekonani, że pierwszym krokiem ku pokojowi jest rozbrojenie języka po obu stronach. Dotyczy to nie tylko słów, ale również gestów, znaków i symboli. One również mogą ranić, zamykać drogę do spotkania i budzić lęk. Ojciec Święty przypomina, że pokój jest „rozbrojony i rozbrajający”, a budowanie dobra wspólnego wymaga języka ewangelicznego: jasnego, ale nie poniżającego; odważnego, ale nie agresywnego; prawdziwego, ale nie zamykającego drogi do przebaczenia.
Z bólem obserwujemy wzrost wzajemnego napięcia i odradzające się nastroje wrogości między Polakami a Ukraińcami. Tym bardziej boli nas to, że dokonuje się to w czasie, gdy Ukraina nadal doświadcza okrucieństwa wojny, a Polska okazała w ostatnich latach wielką solidarność milionom ukraińskich sióstr i braci. To wszystko dzieje się w momencie, gdy ukraińscy katolicy przeżywają 25. rocznicę historycznej wizyty Papieża-Polaka w Ukrainie.
W tym kontekście wracamy do słów św. Jana Pawła II z listu na 60. rocznicę – jak określił to sam Papież – tragicznych wydarzeń na Wołyniu. Słowa te są warte przemyślenia przez wszystkich ludzi dobrej woli, a dla nas, katolików różnych obrządków i narodów, winny stać się modelem i normą działania, także w podejściu do kwestii historycznych. Ojciec Święty napisał m.in.:
W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi. Teraz (…) w sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.
Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania (Watykan, 07.07.2003).
To wezwanie świętego Papieża skierowane do obydwu Narodów tak bardzo Mu drogich zostało podjęte przez Polaków i Ukraińców przy znaczącym udziale Kościołów. Za nami są lata modlitwy, spotkań, wspólnych listów (2005), deklaracji (2013) i orędzi (2023), a także współdziałania w pomocy uchodźcom i potrzebującym. To dziedzictwo jest wielkim zobowiązaniem otrzymanym od tych, którzy przed nami mieli odwagę mówić prawdę bez pogardy i nienawiści, zapraszać do nawrócenia, pokornie prosić o przebaczenie i odważnie przebaczać, wyciągając rękę do pojednania, mimo wciąż niezabliźnionych i bolesnych ran.
Dlatego właśnie dziś, gdy pojawiają się nowe napięcia i odradza nieufność, na nowo rozbrzmiewają słowa Papieża ze wspomnianego listu:
Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się do budowania świata, w którym respektuje się życie, sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie (…) wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć serca na autentyczne, trwałe nawrócenie (Watykan, 07.07.2003).
Jesteśmy świadomi, że nawrócenie zaczyna się od własnego serca. Papież wzywa każdą i każdego z nas - Polaków i Ukraińców - do osobistego nawrócenia, a nie do rozliczania innych. Tylko wtedy możemy wzywać drugiego do nawrócenia, jeśli sami w pokorze przyznajemy się do własnych win.
Jesteśmy przekonani, że dla chrześcijanina poznanie prawdy jest mu zadane zawsze razem z miłością bliźniego. Pamięć przeszłości jest niesłychanie ważnym elementem tożsamości każdej ludzkiej wspólnoty. Za papieżem Franciszkiem chcemy jednak przypomnieć, że w codziennym życiu każdej osoby, podobnie jak każdego społeczeństwa istnieją jednak dwa rodzaje pamięci: dobra i zła, pozytywna i negatywna. Dobrą pamięcią jest ta, która (…) uwielbia Pana i Jego zbawcze dzieła. Pamięcią negatywną, jest natomiast ta, która spojrzenie umysłu i serca obsesyjnie koncentruje na złu, zwłaszcza popełnionym przez innych (Kraków, 27.07.2016).
Czujemy się zobowiązani, aby tej wspólnej drogi rozpoczętej z błogosławieństwem św. Jana Pawła II nie porzucić, ale ją cierpliwie i odważanie kontynuować. Zbyt wiele łączy nasze Narody, żebyśmy mogli pozwolić na zaprzepaszczenie wspólnego dziedzictwa.
Narzucając innym partykularną wizję przeszłości i przyszłości, poddajemy się dominującej dziś kulturze przemocy i siły. Wraz z papieżem Leonem wzywamy wszystkich do trudu myślenia w kategorii dobra wspólnego, a nie jedynie partykularnych interesów. Ewangelia, w którą wierzymy, uczy nas, że lekarstwem na grzech jest przebaczenie, a granicą postawioną złu przez Boga jest miłosierdzie.
Źródło:
https://www.vaticannews.va/pl/kosciol/news/2026-06/apel-kardynalowie-polska-ukraina-pojednanie-konsystorz.html
7 lipca przypada wspomnienie Błogosławionych Męczenników Józefa i Wiktorii Ulmów, małżonków, oraz ich dzieci, patronów Województwa Podkarpackiego.
Józef i Wiktoria Ulmowie urodzili się i mieszkali w Markowej (archidiecezja przemyska). Oboje wzrastali w wierzących rodzinach. W roku 1935 zawarli związek małżeński i doczekali się licznego potomstwa. Swoje życie małżeńskie i rodzinne budowali na fundamencie wiary oraz miłości Boga i bliźniego. Za pomoc i udzielenie schronienia Żydom 24 marca 1944 roku wraz z siedmiorgiem swoich dzieci (ostatnie było jeszcze w łonie matki) ponieśli śmierć męczeńską. Decyzją papieża Franciszka zostali ogłoszeni błogosławionymi 10 września 2023 roku w Markowej.
ŹRÓDŁO:
https://diecezja.rzeszow.pl/wydarzenia/swieto-blogoslawionej-rodziny-ulmow/
W niedzielę Leon XIV opuści Watykan i uda się do Papieskiego Pałacu Apostolskiego w Castel Gandolfo, gdzie przebywać będzie do 27 lipca. Na ten czas zawieszone zostaną wszelkie audiencje. Środowe spotkania z wiernymi na Placu św. Piotra wznowione zostaną na początku sierpnia.
Prefektura Domu Papieskiego powiadomiła o zbliżających się wakacjach papieża Leona XIV. Głowa Kościoła katolickiego uda się do Castel Gandolfo w regionie Lacjum zaraz po zakończeniu swoich niedzielnych obowiązków.
Pomimo wypoczynku papież ma przewodniczyć niedzielnej modlitwie Anioł Pański na tamtejszym Piazza della Libertà i spotkać się z wiernymi oraz przybywającymi do papieskiej rezydencji pielgrzymami.
Leon XIV powraca do tradycji przerwanej przez Franciszka. Wyjeżdża na wakacje
Watykan poinformował, że w czasie trwającego do 27 lipca wypoczynku Leona XIV, zawieszone zostaną wszystkie audiencje - zarówno te generalne, jak i prywatne oraz specjalne. Przerwa dotyczy także środowych spotkań na Placu św. Piotra - wznowione zostaną 5 sierpnia.
Należy podkreślić, że Leon XIV wraca do tradycji letnich wyjazdów do Castel Gandolfo po tym, jak całkowicie zrezygnował z nich jego poprzednik - Franciszek. Ten nie wyjechał tam przez całe 12 lat swojego pontyfikatu.
Papież jedzie do Castel Gandolfo. Audiencje zawieszone
W 2016 roku Franciszek zdecydował o przekształceniu Pałacu Apostolskiego w muzeum. Później część kompleksu zaczęła pełnić funkcję centrum edukacji ekologicznej i rolnictwa, a ogrody udostępniono turystom.
Po wyborze w maju 2025 roku Leon XIV początkowo zatrzymywał się w Villa Barberini znajdującej się na terenie posiadłości, z racji na to główny pałac pozostawał otwarty dla zwiedzających. Teraz papież zdecydował o przywróceniu dawnej funkcji rezydencji.
To niejedyna zmiana względem pontyfikatu Franciszka. W połowie marca Leon XIV wprowadził się do Pałacu Apostolskiego w Watykanie i zamieszkał w wyremontowanym apartamencie papieskim, z którego wcześniej zrezygnował Franciszek.
Castel Gandolfo od XVII wieku pozostaje letnią rezydencją Ojca Świętego. Kompleks położony nad jeziorem Albano przez dziesięciolecia był miejscem wakacyjnego wypoczynku kolejnych papieży.
ŹRÓDŁO:
https://www.polsatnews.pl/wiadomosc/2026-07-05/papiez-leon-xiv-wraca-do-dawnej-tradycji-zerwal-z-nia-franciszek/
Dzisiaj opublikowano roczne sprawozdanie funduszu, który gromadzi ofiary na rzecz Papieża w celu wspierania jego misji na świecie oraz inicjatyw charytatywnych. W sprawozdaniu podano, że w 2025 r. kwota ta wyniosła 57,6 mln euro. Wśród najbardziej hojnych krajów znalazły się Stany Zjednoczone, Włochy i Brazylia. Sfinansowano wiele projektów, takich jak budowa kościołów w Egipcie czy klasztoru na Sri Lance.
Obol św. Piotra (świętopietrze) gromadzi dary przekazywane Papieżowi, które są przeznaczone na wspieranie jego misji na rzecz Kościoła powszechnego oraz na finansowanie licznych inicjatyw na rzecz osób najbardziej potrzebujących. Raport z 2025 r. wskazuje, że przychody Funduszu Obolu wyniosły 57,6 mln, a wydatki 59,8 mln. Różnica wynika z wahań kursów walut obcych. W 2025 r. wypłacono dotacje w wysokości 54,5 mln, z czego 41,2 mln przeznaczono na wsparcie działań prowadzonych przez Stolicę Apostolską w służbie misji apostolskiej Papieża, a 13,3 mln na projekty bezpośredniej pomocy dla najbardziej potrzebujących.
Największa część dochodów, bo aż 63,6 proc., pochodzi z diecezji, a kolejne źródła to darczyńcy prywatni, fundacje i instytuty zakonne. Do funduszu trafiają ofiary zebrane podczas zbiórek w parafiach na całym świecie z okazji uroczystości św. Piotra i Pawła, a następnie przekazywane do Stolicy Apostolskiej przez diecezje za pośrednictwem przedstawicielstw papieskich, z wyjątkiem diecezji włoskich, które wysyłają je bezpośrednio. Inne darowizny napływają w formie przelewów, czeków lub za pośrednictwem strony internetowej przy użyciu kart kredytowych i serwisu PayPal; są też wreszcie darowizny spadkowe przekazywane w testamencie.
Mapa hojności
Stany Zjednoczone (26,1% łącznej kwoty darowizn), Włochy i Brazylia to kraje, z których napływa najwięcej środków, a za nimi plasują się Republika Korei, Niemcy, Francja i Hiszpania. Fundusz pomaga Papieżowi w udzielaniu pomocy materialnej krajom rozwijającym się i społeczeństwom dotkniętym wojnami, a także w różnorodnym wspieraniu działalności ewangelizacyjnej parafii, diecezji i instytutów zakonnych znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji. Zasadniczo wyróżnia się trzy obszary działalności: rozszerzanie działalności ewangelizacyjnej; projekty społeczne oraz wspieranie działalności ewangelizacyjnej. Przeznaczono na to łącznie 13,3 mln euro.
Pomoc dla Ukrainy
Sfinansowano 252 projekty zrealizowane w 74 krajach, głównie w Afryce, Azji i Europie, gdzie przyznano stypendia na papieskich uczelniach duchownym, seminarzystom i zakonnikom pochodzącym z Afryki, Ameryki Łacińskiej i Azji. Przekazano również pomoc humanitarną na rzecz ludności ukraińskiej.
Wsparcie ewangelizacji w Afryce i Azji
W ramach rozszerzania obecności ewangelizacyjnej budowane są nowe kościoły i inne budynki, mające na celu promowanie i umacnianie obecności ewangelizacyjnej w nowszych Kościołach lokalnych. Na Sri Lance wybudowano klasztor w Mannar; w Egipcie – kościół parafialny w Hagaza, a w Burkina Faso – centrum duszpasterskie w Kaya.
Projekty społeczne, od Gazy po Haiti
Jeśli chodzi o projekty społeczne, są to programy szkoleniowe i wsparcia, ale także pomoc materialna na rzecz lokalnych społeczności. W tym zakresie przeznaczono pomoc dla Gazy, sfinansowano budowę sal lekcyjnych dla dziewcząt z kasty dalitów w Ambikapur w Indiach oraz szkoły średniej w Bentiu w Sudanie Południowym.
Wśród projektów wspierających lokalne Kościoły w krajach misyjnych i znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji można wymienić na przykład budowę pensjonatu dla księży w Pathein w Mjanmie, renowację plebanii kościoła św. Hieronima w Gonaïves na Haiti oraz renowację Wyższego Seminarium św. Augustyna w Kabwe w Zambii.
Obol św. Piotra wspiera również działalność prowadzoną przez dykasterie, instytucje i organy Stolicy Apostolskiej, podzieloną na trzy obszary: wsparcie misji apostolskiej Papieża; usługi i administracja; zarządzanie majątkiem. Wydatki brutto instytucji Stolicy Apostolskiej wspierających misję Papieża (nie uwzględniając zatem odliczenia przychodów uzyskanych przez same instytucje) wyniosły w 2025 r. 404,5 mln euro, z czego około 41,2 mln (czyli 10%) pokrywa Obol św. Piotra. Z tej kwoty 148,7 mln przeznaczono na wsparcie Kościołów lokalnych znajdujących się w trudnej sytuacji oraz konkretnych inicjatyw ewangelizacyjnych.
Źródło:
https://www.vaticannews.va/pl/watykan/news/2026-06/obol-sw-piotra-pomoc-papieza-dociera-do-calego-swiata.html
Dlaczego lipiec jest miesiącem Przenajświętszej Krwi Chrystusa
Istnieje pewien kult, szczególnie w Kościele katolickim, związany z męką Jezusa Chrystusa – to kult Jego Najświętszej Krwi.
To forma uczczenia ofiary Jezusa i tego, że On przelał swoją krew dla zbawienia ludzkości. Poza tym, Krew Jezusa jest obecna wśród nas dzięki Eucharystii. Możemy ją przyjmować wraz z Ciałem Chrystusa w Komunii podczas mszy świętej, pod postacią chleba i wina.
W ciągu wieków Kościół powoływał wiele świąt na cześć Najświętszego Serca, jednak dopiero w XIX stuleciu ustalił jedno powszechne święto.
1 lipca – święto Krwi Chrystusa
Podczas Pierwszej Wojny Włoskiej o Niepodległość, w 1849 roku, papież Pius IX przebywał na wygnaniu w Gaecie. Razem z nim był tam również Giovanni Merlini, trzeci superior generalny sercanów.
Jeszcze w czasie trwania zawieruchy wojennej Marlini zasugerował papieżowi Piusowi IX utworzenie uniwersalnego święta na cześć Najświętszej Krwi. Chodziło o to, aby błagać o niebiańską pomoc Boga, która zakończy wojnę i przywróci pokój Rzymowi. Później, 30 czerwca 1849 roku, Pius IX złożył deklarację, że zamierza ustanowić święto na cześć Najświętszej Krwi. Wojna wkrótce się skończyła, a on sam w niedługim czasie wrócił do Rzymu.
10 sierpnia papież oficjalnie ogłosił, że pierwsza niedziela lipca będzie poświęcona Przenajświętszej Krwi Jezusa Chrystusa. W późniejszym czasie papież Pius X ogłosił dzień 1 lipca jako stałą datę tego święta.
Zmiany w kulcie po soborze
Po Soborze Watykańskim II święto to zostało usunięte z kalendarza liturgicznego. Natomiast ustalono mszę wotywną ku czci Przenajświętszej Krwi. Może być ona celebrowana w lipcu, jak również w większości pozostałych miesięcy roku.
Dlatego cały miesiąc lipiec jest tradycyjnie poświęcony Przenajświętszej Krwi Chrystusa. Zatem katolików zachęca się, aby medytowali nad głębią ofiary Jezusa, który przelał swoją krew dla ludzkości.
Poniżej znajduje się modlitwa otwierająca mszę wotywną, a także dodatkowa modlitwa, którą można użyć jako osobistą medytację lub modlitwę na miesiąc lipiec.
Modlitwa z mszy wotywnej ku czci Przenajświętszej Krwi
Boże, który przez Najświętszą Krew Twojego Jednorodzonego Syna odkupiłeś cały świat, zachowaj w nas działanie Twego miłosierdzia, abyśmy czcząc nieustannie misterium naszego zbawienia, mogli zasłużyć na jego dobre owoce. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, który żyje i króluje w jedności z Duchem Świętym, Bóg jedyny na wieki wieków, Amen.
Panie, przyjęci do Twojego świętego stołu, z radością czerpiemy wodę ze źródeł Zbawcy: prosimy Ciebie – niech Twoja krew sprawi, że wytryśnie w nas źródło wody na życie wieczne. Amen.
ŹRÓDŁO:
http://www.mateusz.bydgoszcz.pl/aktualnosci/parafia/94044/dlaczego-lipiec-jest-miesiacem-przenajswietszej-krwi-chrystusa
h
Żyła w latach 1863 - 1922. Urodziła się w głęboko religijnej i bardzo zamożnej rodzinie Ledóchowskich w Loosdorf (Austria). Jej rodzice, hrabia Antoni i matka Józefina, od początku troszczyli się o staranne wychowanie córki. Maria Teresa była dziewczyną poważną i trochę zamkniętą w sobie. W latach nauki szkolnej wykazywała się fenomenalną pamięcią i szczególnym talentem w dziedzinie literatury, muzyki i malarstwa. Osiągała olbrzymie sukcesy w nauce szkolnej i wydawało się, że stoi przed nią olbrzymia kariera. Przełomowym momentem w jej patrzeniu na świat i życie był rok 1885. Maria Teresa zachorowała wtedy na ospę. Choroba zostawiła trwałe ślady na jej ciele, zwłaszcza na twarzy, co poważnie zniszczyło jej wyjątkową urodę. Po wpływem tych doświadczeń zaczęła odkrywać świat wewnętrznych wartości i coraz częściej zaczęła swoje myśli kierować w stronę Boga. Po dojściu do zdrowia została damą dworu u księżnej Alicji w Salzburgu. Życie dworskie przestało ją jednak interesować i szybko je opuściła. Swoje serce zwróciła w stronę ubogich, zwłaszcza w stronę murzyńskich niewolników z Afryki. Postanowiła pracować dla misji, dla ratowania opuszczonych przez wszystkich czarnych braci. Przez 3 lata pracuje sama w małej izdebce u Sióstr Szarytek. Zakłada Stowarzyszenie Misyjne Sodalicji św. Piotra Klawera. Statuty stowarzyszenia zatwierdził papież Leon XIII. Maria Teresa pisze artykuły o misjach, koresponduje z misjonarzami i zbiera ofiary na ich utrzymanie. Zakłada pierwszą drukarnię, w której drukowane są książki w językach afrykańskich. Umiera 6 lipca 1922 r. po przebyciu gruźlicy. Znana jest jako „Matka Afrykańczyków” Jedno z jej ulubionych stwierdzeń brzmi następująco: „ Najbardziej Boską rzeczą jest praca na rzecz zbawienia ludzi, na odpoczynek będzie czas w wieczności”.
Źródło:
https://www.niedziela.pl/artykul/771/Bl-Maria-Teresa-Ledochowska?utm_source=niezbednikKatolika&utm_medium=PanelDzienMobile&utm_campaign=PanelDzienMobile
Nikt nie jest w stanie sam udźwignąć ciężaru wyzwań, przed którymi stoi współczesny świat. Potrzebujemy siebie nawzajem i musimy działać wspólnie, w jedności, aby stawić im czoła – napisał Leon XIV w liście z okazji 250. rocznicy powstania Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Pierwszy Papież Amerykanin złożył życzenia wszystkim swoim rodakom z okazji 250. rocznicy podpisania Deklaracji Niepodległości. W liście wezwał Amerykanów do wierności ideałom wolności, równości, sprawiedliwości, dążenia do szczęścia oraz demokratycznego samostanowienia, jakie były podłożem idei założycieli państwa.
Wolność i odpowiedzialność chrześcijan
„Ta rocznica jest zaproszeniem nie tylko do świętowania niezwykłej drogi, jaką przebył naród, lecz także do refleksji nad odpowiedzialnością, jaką synowie i córki tego kraju ponoszą wobec siebie nawzajem oraz wobec przyszłych pokoleń” – napisał Papież.
A wśród zasad, nad którymi powinni czuwać wymienił najpierw wolność – w tym wolność religijną, czyli „prawo każdej osoby do oddawania czci Bogu zgodnie z własnym sumieniem oraz do swobodnego wyznawania swojej wiary, bez przymusu i lęku.”
Papież dodał, że katolicy, którzy również korzystają z tej wolności, są powołani do przenikania każdego wymiaru swojego życia miłością Chrystusa, żyjąc Ewangelią na co dzień.
Leon XIV wskazał na myśli Leona XIII, zawarte w encyklice Sapientiae Christianae: „Nie ma lepszego obywatela (…) niż chrześcijanin świadomy swoich obowiązków” (nr 7).
I dodał, że „katolicy są powołani do dalszej służby swojej ojczyźnie poprzez wierne wypełnianie obowiązków wobec Boga i kraju, stając się zaczynem wzrostu cywilizacji miłości.”
Godność człowieka i ochrona życia
Leon XIV przypomina w liście swoim rodakom o konieczności poszanowania godności każdego człowieka, a co za tym idzie – ochrony ludzkiego życia i troski o nie.
Jak pisze Ojciec Święty, pełne zrozumienie tej godności człowieka prowadzi do uznania „konieczności ochrony życia ludzkiego od chwili poczęcia aż do naturalnej śmierci” oraz budowania społeczeństwa, w którym osoby najsłabsze, cierpiące i zapomniane zawsze spotykają się ze współczuciem, solidarnością i miłością.
„Obrona życia ludzkiego obejmuje również przyjmowanie, ochronę i wspieranie imigrantów, których nadzieje, poświęcenie i wkład od samego początku stanowią część historii tego kraju” – wskazuje Leon XIV.
I dodaje, że przyjmowanie ich z współczuciem i wielkodusznością jest nie tylko aktem miłości bliźniego, lecz także wyrazem uznania godności przysługującej każdej osobie ludzkiej.
Działać na rzecz dobra wspólnego
Przypominając swoją encyklikę Magnifica humanitas, Leon XIV apeluje w liście do Amerykanów także o działanie na rzecz dobra wspólnego, czyli budowanie świata, w którym każdy człowiek może się rozwijać.
„Nikt nie jest w stanie sam udźwignąć ciężaru wyzwań, przed którymi stoi współczesny świat” – pisze Papież. „Potrzebujemy siebie nawzajem i musimy działać wspólnie, w jedności, aby stawić czoła wyzwaniom.”
Pod opieką Maryi budować kraj sprawiedliwości
„Niech ten jubileusz stanie się okazją do odnowienia wspólnego zaangażowania na rzecz ideałów wolności, sprawiedliwości, szans dla wszystkich i demokracji. Niech Amerykanie uczczą odwagę i dalekowzroczność tych, którzy ich poprzedzili, umacniając swoje wspólnoty, szanując wzajemne różnice i wspólnie dążąc do budowy coraz doskonalszej wspólnoty narodowej” – podkreślił Ojciec Święty i powierzył Amerykanów wstawiennictwu Najświętszej Maryi Panny, Patronki tego kraju.
Źródło:
https://www.vaticannews.va/pl/papiez/news/2026-07/leon-xiv-pisze-list-na-250-lat-deklaracji-niepodleglosci-usa.html
Katolicy w Stanach Zjednoczonych, którzy przez dekady musieli udowadniać swoją „amerykańskość”, dziś są obecni w samym centrum życia politycznego.
W opinii niemieckiego teologa i pisarza Benjamina Dahlke, katolicy w USA zyskują coraz większe wpływy. Szacuje się, że pod koniec XVIII wieku, w okresie powstawania Stanów Zjednoczonych, na populację liczącą nieco poniżej czterech milionów, przypadało 30 tys. katolików, co stanowiło mniej niż jeden procent – powiedział prof. Dahlke 29 czerwca w programie radiowym Deutschlandfunk „Tag für Tag” (Dzień po dniu).
Katolicki nurt
Katolicy w Stanach Zjednoczonych zyskują coraz większe znaczenie społeczne i polityczne — ocenia prof. Benjamin Dahlke. W rozmowie z Deutschlandfunk zwrócił uwagę, że droga amerykańskich katolików jest jedną z najbardziej niezwykłych historii religijnych w dziejach USA: od małej, podejrzliwie traktowanej mniejszości po jedną z najważniejszych grup kształtujących życie publiczne kraju.
Prof. Dahlke, autor książki „One Nation under God. Der US-Katholizismus und die Politik”, przypomniał, że u początków Stanów Zjednoczonych katolicy stanowili zaledwie niewielki ułamek społeczeństwa. Pod koniec XVIII wieku, w czasie powstawania amerykańskiej państwowości, przy populacji liczącej kilka milionów osób, katolików było około 30 tysięcy. Oznaczało to mniej niż jeden procent mieszkańców kraju.
Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Według danych Pew Research Center katolicy stanowią około jednej piątej dorosłych mieszkańców USA. W najnowszym badaniu Religious Landscape Study z lat 2023-2024 odsetek dorosłych Amerykanów identyfikujących się jako katolicy wyniósł 19 procent. Pew wskazuje też, że w ostatnich latach udział katolików w populacji USA pozostaje względnie stabilny, mieszcząc się w przedziale od 18 do 21 procent.
Oznacza to, że katolicyzm pozostaje jedną z największych tradycji religijnych w Stanach Zjednoczonych. Inne szacunki mówią o kilkudziesięciu milionach katolików — najczęściej około 50 milionach dorosłych wiernych, a szerzej, przy uwzględnieniu całej populacji, ponad 60 milionach osób związanych z Kościołem katolickim.
Od nieufności do Białego Domu
Przez długi czas katolicy w USA byli traktowani jako grupa podejrzana politycznie i kulturowo. W społeczeństwie zdominowanym przez protestantów obawiano się, że katolicy będą bardziej lojalni wobec papieża niż wobec amerykańskiej konstytucji. Antykatolickie nastroje były szczególnie silne w XIX wieku, wraz z napływem imigrantów z Irlandii, Niemiec, Włoch i Europy Środkowej.
Jeszcze w XX wieku katolickie pochodzenie mogło być przeszkodą w karierze politycznej. Najbardziej znanym przykładem był John F. Kennedy, który w 1960 roku musiał publicznie przekonywać Amerykanów, że jego wiara nie oznacza podporządkowania Watykanowi. Kennedy został pierwszym katolikiem wybranym na prezydenta Stanów Zjednoczonych i sprawował urząd w latach 1961-1963.
Na drugiego katolickiego prezydenta USA trzeba było czekać aż do 2021 roku, kiedy urząd objął Joe Biden. Pew Research Center przypomina, że Biden był dopiero drugim katolikiem w historii na tym stanowisku, po Johnie F. Kennedym.
To pokazuje skalę zmiany. Katolicy, którzy przez dekady musieli udowadniać swoją „amerykańskość”, dziś są obecni w samym centrum życia politycznego.(...)
Katolicyzm w USA zmienia twarz
Dzisiejszy amerykański katolicyzm nie jest jednak taki sam jak w czasach Kennedy’ego. Bardzo silnie zmieniają go migracja i demografia. Według Pew Research Center 36 procent dorosłych katolików w USA to dziś Latynosi. W 2007 roku było to 29 procent. Jednocześnie udział białych katolików spadł z 64 do 54 procent.
To oznacza, że przyszłość Kościoła katolickiego w USA coraz bardziej zależy od wspólnot hiszpańskojęzycznych, migrantów i dzieci migrantów. Pew wskazuje, że obecna populacja katolików w USA jest zróżnicowana rasowo, etnicznie i kulturowo: 54 procent stanowią biali, 36 procent Latynosi, 4 procent Azjaci, 2 procent czarni katolicy, a kolejne 2 procent identyfikuje się z inną rasą.
Ta zmiana ma znaczenie nie tylko duszpasterskie, ale także polityczne. Katolicy latynoscy często inaczej rozkładają akcenty. Dla wielu z nich ważne są kwestie migracji, rodziny, pracy, bezpieczeństwa, dostępności edukacji i społecznego awansu. Jednocześnie w sprawach moralnych część z nich zachowuje tradycyjne przywiązanie do katolickiej doktryny.
Amerykański katolicyzm staje się więc coraz bardziej wielokulturowy — i coraz trudniejszy do prostego politycznego zaszufladkowania.
Katolicy między dwiema Amerykami
Wpływ katolików na amerykańską politykę nie oznacza, że Kościół w USA mówi jednym głosem. Przeciwnie: katolicy są jedną z grup, w których bardzo wyraźnie widać głębokie podziały amerykańskiego społeczeństwa.
Dla części katolików najważniejsze są kwestie ochrony życia, rodziny i wolności religijnej. Dla innych — ubóstwo, migranci, sprawiedliwość rasowa, pokój i troska o stworzenie. W praktyce obie te wrażliwości są obecne w nauczaniu Kościoła, ale w amerykańskiej polityce często zostają rozdzielone między dwa obozy partyjne.
To sprawia, że katolicy bywają postrzegani zarówno jako wyborcy kluczowi, jak i wewnętrznie podzieleni. Ich siła polega właśnie na tym, że są obecni po obu stronach sporu i mogą wpływać na agendę zarówno demokratów, jak i republikanów.
W ostatnich latach szczególne napięcie dotyczyło m.in. stosunku katolików do migracji. Biskupi w USA wielokrotnie apelowali o humanitarne traktowanie migrantów i uchodźców. Reuters informował, że w czerwcu 2026 roku ponad 100 katolickich biskupów, sióstr zakonnych, księży i świeckich wzięło udział w symbolicznej Mszy przy granicy USA i Meksyku, zwracając uwagę na godność migrantów i potrzebę solidarności.
To pokazuje, że katolicki wpływ polityczny w USA nie ogranicza się do jednego zestawu tematów. Obejmuje zarówno spory bioetyczne, jak i społeczne, migracyjne oraz ekonomiczne.
(...)
Źródło i cały artykuł:
https://stacja7.pl/ze-swiata/katolicy-w-usa-zyskuja-coraz-wieksze-znaczenie-spoleczne-i-polityczne/
W uroczystość Świętych Piotra i Pawła, 29 czerwca, Leon XIV podczas Mszy świętej sprawowanej w Bazylice św. Piotra nałoży na ramiona arcybiskupów metropolitów paliusz – symbol jedności z biskupem Rzymu i troski o owczarnię.
Początkowo używany tylko przez papieży, od VI w. paliusz zaczął być noszony również przez biskupów innych diecezji, kiedy to w 513 r. papież Symmachus udzielił przywileju używania paliusza św. Cezaremu – biskupowi Arles.
Trzy wieki później, podczas Synodu w Rawennie w 877 r. postanowiono, by arcybiskupi metropolici w ciągu trzech miesięcy od objęcia archidiecezji prosili biskupa rzymskiego o paliusz, bez którego nie mogli wykonywać swoich funkcji.
Symbol sukcesji apostolskiej i jedności
Fakt otrzymania paliusza z rąk samego papieża przypomina arcybiskupom o szczególnej więzi jaka łączy każdego pasterza Kościoła z biskupem Rzymu.
„Nikt nie jest pasterzem sam. Jesteśmy wpisani w sukcesję apostołów jedynie dzięki temu, że jesteśmy we wspólnocie kolegium, które jest kontynuacją kolegium apostołów” – mówił 29 czerwca 2008 r. Benedykt XVI, przypominając o kolegialnej współodpowiedzialności wszystkich pasterzy, która realizuje się w jedności, której symbolem jest Piotr.
Rękojmia wolności
Następstwem komunii z Piotrem jest gwarancja wolności dla pasterzy i dla powierzonych im wspólnot.
Z jednej strony wolność tę można rozumieć na płaszczyźnie historycznej: „jedność ze Stolicą Apostolską zapewnia Kościołom partykularnym i Konferencjom Episkopatów wolność względem władz lokalnych, krajowych lub ponadnarodowych, które mogą w pewnych przypadkach utrudniać misję Kościoła” – mówił w 2010 r. Benedykt XVI i tłumaczył, że wolność wypływającą z komunii z biskupem Rzymu można rozumieć także jako pełnię przylgnięcia do prawdy i do autentycznej tradycji, „dzięki czemu lud Boży może być zachowany od błędów w zakresie wiary i moralności”.
Paliusz staje się zatem, jak mówił papież Benedykt, rękojmią wolności: obroną zarówno w prześladowaniach politycznych jak i przeciw ideologiom i praktykom sprzecznym z Ewangelią.
Znak troski o powierzoną owczarnię
Szczególne znaczenie paliusza metropolitalnego możliwe jest do zrozumienia dzięki materiałowi, z którego jest on wykonany. Owcza wełna przywodzi na myśl zagubioną owcę a gest nałożenia paliusza na ramiona przypomina pasterza biorącego owcę na ramiona i zanoszącego ją do owczarni.
„Być pasterzem Kościoła Chrystusowego znaczy uczestniczyć w tym zadaniu” – podkreślał w 2008 r. Benedykt XVI, a zwracając się do nowych metropolitów mówił: „Gdy zakładamy paliusz, prawdziwy Pasterz ludzkości pyta nas: «Czy i ty niesiesz ze mną tych, którzy do Mnie należą? Czy przynosisz ich do Mnie?» ”, przypominając, że zadaniem pasterza jest doprowadzanie innych do Chrystusa.
Powrót do tradycji
W 2015 r. zaszła istotna zmiana dotycząca obrzędów związanych z przekazaniem paliusza: by wyraźniej ukazać więź arcybiskupa z lokalnym Kościołem papież Franciszek zdecydował, by 29 czerwca jedynie przekazać metropolitom paliusz, który następnie był im nakładany przez nuncjusza apostolskiego w krajach pochodzenia.
Już w ubiegłym roku Leon XIV powrócił do tradycji osobistego nakładania paliuszy arcybiskupom, podkreślając znaczenie tej liturgicznej szaty w kontekście komunii z biskupem Rzymu, od którego pochodzi jurysdykcja w Kościele.
Źródło:
https://www.vaticannews.va/pl/watykan/news/2026-06/znaczenie-paliusz-slodkie-jarzmo-na-ramionach-pasterz-papiez.html
W Archidiecezji Warszawskiej jest prawie 20 grup, które przygotowują dzieci do pierwszej Komunii według programu "Baranki"
“Baranki” to odpowiedź na potrzebę wsparcia rodziców w rodzinnym przygotowaniu dzieci do przyjęcia sakramentów pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej. – Jest to propozycja przede wszystkim dla tych rodzin, które nie chcą delegować komuś przygotowania do pierwszej Komunii Świętej, ale chcą same wziąć odpowiedzialność za kształt wiary swoich dzieci – mówi ks. Łukasz Duda, diecezjalny duszpasterz rodzin Archidiecezji Warszawskiej.
Program “Baranków” opiera się na roku liturgicznym, co pomaga lepiej poznać i przeżywać to, czym w danym momencie żyje Kościół. Każdą grupę tworzą prowadzący, chętne rodziny z dziećmi oraz kapłan. To pomaga w pogłębianiu wiary całej rodziny oraz wprowadzania dzieci w jej przeżywanie.
Z kolei s. Beata Zawiślak, z Montessori Mountain Schools, podkreśla, że “rodzina to najlepsze środowisko, w którym można przekazać wiarę w Pana Boga poprzez perspektywę dobra, którą żyjemy na co dzień”.
W Archidiecezji Warszawskiej jest prawie 20 grup “Baranków”. – Liczymy, że będzie ich coraz więcej, bo „Baranki” rozrastają się i z roku na rok mamy coraz więcej rodzin, które chcą w ten sposób przekazywać to co najpiękniejsze dla nich – dodaje.
Przygotowanie do pierwszej Komunii Świętej w ramach programu “Baranki” odbywa się m.in. przy parafiach św. Dominika na Służewie, Opatrzności Bożej w Wilanowie, Dzieciątka Jezus na Żoliborzu.
Szczegółowe informacje znajdują się na stronie:
https://mms.edu.pl/baranki/.
ŹRÓDŁO:
https://archwwa.pl/aktualnosci/baranki-przygotowanie-do-pierwszej-komunii-swietej-w-ktorym-uczestniczy-cala-rodzina/
To propozycja dla wszystkich, którzy chcą pogłębić swoją wiedzę i rozwijać świadome uczestnictwo w liturgii
Warszawska Szkoła Liturgiczna to dwuletni cykl wykładów, które pozwalają poznać teologię sakramentu Eucharystii. Spotkania będą poświęcone Słowu Bożemu we Mszy Świętej, historii modlitw eucharystycznych, poszczególnym okresom roku liturgicznego, kultowi świętych oraz historii i teologii sakramentów.
Akademia Katolicka w Warszawie zaprasza do udziału w tym kursie posługujących lektorów, nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej, animatorów, liderów i odpowiedzialnych wspólnot oraz wszystkich, którzy chcą rozwijać świadome uczestnictwo w liturgii oraz pogłębiać wiedzę liturgiczną.
Wykłady w ramach Warszawskiej Szkoły Liturgicznej poprowadzą zarówno liturgiści, profesorowie Akademii Katolickiej, jak i inni uznani liturgiści z różnych ośrodków naukowych w Polsce.
Zajęcia odbywać się będą raz w miesiącu, w siedzibie Akademii Katolickiej w Warszawie przy ul. Dewajtis 3, od godz. 9:30 do 15:30. Na każdym spotkaniu będą trzy wykłady oraz możliwość uczestniczenia we Mszy Świętej.
Szczegóły znajdują się na stronie internetowej:
https://akademiakatolicka.pl/wsl/.
Źródło:
https://archwwa.pl/aktualnosci/jak-rozumiec-liturgie-kosciola-akademia-katolicka-zaprasza-na-warszawska-szkole-liturgiczna/
Akt schizmatycki i ekskomuniki latae sententiae: nowy rozłam lefebrystów i stwierdzenie tego faktu przez Stolicę Apostolską
W bolesnym dniu, w którym opublikowany zostaje dekret stwierdzający ekskomunikę, w którą – automatycznie, w samym momencie nałożenia rąk – popadli dwaj biskupi lefebryści, de Galarreta i Fellay, oraz czterej nowo konsekrowani biskupi, nie brakuje tych, którzy słusznie wskazują na jawną sprzeczność w postawie Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X. W słowach, w oficjalnych deklaracjach, Bractwo twierdzi, że uznaje prawowitość i władzę Następcy Piotra, Leona XIV, że go kocha i modli się za niego. W czynach zaś – a czyny liczą się zawsze bardziej niż słowa – nie wzięto pod uwagę jego wyraźnej woli, jego ponawianych apeli, jego żądania, by nie przystępować do schizmatyckich konsekracji bez mandatu papieskiego; więcej: do konsekracji schizmatyckich wprost przez Papieża zakazanych.
W tych dniach przypomniano słowa św. Piusa X – Papieża, od którego Bractwo bierze swoją nazwę – wypowiedziane w 1912 roku: „A jak należy kochać Papieża? Non verbo neque lingua (nie słowem ani językiem – przyp. VN.), sed opere et veritate (lecz czynem i w prawdzie – przyp. VN.) ... aby okazać naszą miłość do Papieża, trzeba być mu posłusznym. Dlatego kto kocha Papieża, ten nie wdaje się w dyskusje nad tym, co on postanawia lub czego wymaga, ani dokąd ma sięgać posłuszeństwo i w jakich sprawach należy być posłusznym”. Wskazano też na paradoks tradycjonalistów, którzy uważają ryt za nienaruszalny, a zarazem wymyślają formułę mającą zastąpić brak elementu istotnego dla każdej katolickiej sakry biskupiej: mandatu Papieża.
Prawdziwe sedno sprawy leży jednak gdzie indziej. I nie ma ono nic wspólnego z Mszą w rycie przedsoborowym (błędnie nazywaną „Mszą po łacinie”), skoro wiernym przywiązanym do tej formy liturgicznej wciąż wolno ją sprawować w pełnej komunii z Piotrem. Prawdziwy węzeł problemu to pytanie, czym jest Tradycja, a przede wszystkim – kto ma jej strzec, pogłębiając nasze jej rozumienie pod natchnieniem Ducha Świętego. Jeśli Tradycję zamraża się w system ideologiczny; jeśli ktoś rości sobie prawo do osądzania soboru, któremu przewodniczyło dwóch świętych Papieży, z udziałem trzech tysięcy biskupów z całego świata, soboru, który ogłosił dokumenty przyjęte niemal jednomyślnie; jeśli ktoś domaga się, by Następca Piotra i cały Kościół katolicki przyjęli za swoje teologiczne poglądy jednej, partykularnej grupy – to jest w tym coś głęboko sprzecznego. A nade wszystko jest w tym coś bardzo dalekiego od wiary katolickiej, której sekretem – jak tłumaczył wielki pisarz Vittorio Messori, zmarły w miniony Wielki Piątek, a tak bardzo zaangażowany na rzecz powrotu Bractwa św. Piusa X do pełnej komunii — jest i pozostaje „et–et" („i–i"), a nie „aut–aut" („albo–albo").
Jest więc w Kościele miejsce dla wiernych przywiązanych do dawnej liturgii; jest w Kościele miejsce na dyskusję, na czytanie i odczytywanie na nowo dokumentów oraz ich interpretowanie. Nie ma w nim jednak miejsca na osądzanie Papieża i na nieposłuszeństwo wobec niego przez akty rozdzierające jedność „Mistycznego Ciała” Chrystusa, którym jest Kościół; nie ma miejsca na tworzenie równoległej hierarchii wbrew wyraźnemu zakazowi tego, do którego Jezus powiedział: „Ty jesteś Piotr, i na tej skale zbuduję Kościół mój”.
ŹRÓDŁO:
https://www.vaticannews.va/pl/kosciol/news/2026-07/tornielli-schizma-lefebrysci-bractwo-s-piusa-x-kosciol.html
Dwa nieznane dotąd kazania św. Augustyna odkryto w XII-wiecznym rękopisie przechowywanym w Bibliotece Diecezjalnej w Pelplinie. Nad ich edycją pracują badacze z Würzburga i wiedeńskiego zespołu CSEL. Publikacja ma ukazać się pod koniec 2026 roku – podaje Uniwersytet w Würzburgu.
Nieoczekiwane odkrycie
Sprawa zaczęła się w 2024 roku od telefonu do prof. Christiana Tornaua, latynisty z Uniwersytetu w Würzburgu. Pracownik Stowarzyszenia Klasztoru Bad Doberan poprosił go o odczytanie XII-wiecznego rękopisu, który pierwotnie należał do opactwa Bad Doberan, a dziś znajduje się w Pelplinie. Manuskrypt zawiera sześć kazań przypisywanych Augustynowi z Hippony.
To, co początkowo wyglądało na zwykłe zadanie filologiczne, okazało się ważnym znaleziskiem. „Dwa z sześciu kazań są nieznanymi wcześniej pismami Augustyna” – mówi prof. Tornau. Badacz przygotowuje ich edycję wraz z prof. Dorotheą Weber i dr. Clemensem Weidmannem z Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum (CSEL).
Wróżka z Endor
Nowo odkryte kazania dotyczą starotestamentalnej historii wróżki z Endor z Pierwszej Księgi Samuela. Saul, stojąc wobec nadchodzącej bitwy z Filistynami, czuje się opuszczony, ponieważ Bóg nie odpowiada na jego modlitwy. Zwraca się więc do kobiety, która na jego prośbę przywołuje rzekomego ducha zmarłego proroka Samuela. Ten zapowiada królowi śmierć w walce.
Tekst stawia ważne pytanie teologiczne. „Dlaczego nekromantka może przywołać ducha proroka? To z kolei otwiera problem teodycei: jak wszechmogący Bóg może na to pozwolić albo czy naprawdę nie jest wszechmogący?” – wyjaśnia Tornau. W tradycji pojawiają się dwie odpowiedzi: mogło chodzić o oszustwo wróżki albo o dopust Boży, przez który Saul został ostrzeżony przed śmiercią.
Styl Augustyna
Kazania pokazują obie możliwości. Jak wskazuje badacz, pierwsze zostało wygłoszone podczas niedzielnego nabożeństwa i kończy się pytaniem o to, jak Bóg mógł dopuścić takie wydarzenie. Dopiero w drugim kazaniu, w następną środę, Augustyn rozważa możliwe odpowiedzi. Słuchacze otrzymali więc przestrzeń do samodzielnego namysłu nad biblijnym fragmentem.
Według prof. Tornaua to podejście jest typowe dla Augustyna: przedstawienie możliwych interpretacji, powstrzymanie się od ostatecznego rozstrzygnięcia i zaproszenie wiernych do myślenia. „Styl, humor i treść również wyraźnie wskazują, że kazania w rękopisach rzeczywiście napisał Augustyn” – podkreśla latynista.
Badacze zachowali jednak ostrożność, ponieważ w przeszłości zdarzały się fałszywe przypisania tekstów Augustynowi. Autentyczność kazań analizowano m.in. podczas szkoły letniej w Wiedniu jesienią 2025 roku, z udziałem około dwudziestu latynistów. Ostatecznie uznano, że teksty są autentyczne.
Rękopis z Pelplina
Niełatwe okazało się odtworzenie dziejów przekazu. Prof. Tornau przypuszcza, że XII-wieczny rękopis mógł powstać na podstawie wcześniejszego wzoru z opactwa Amelungsborn w Dolnej Saksonii. „Stary katalog klasztorny wspomina tekst z takimi samymi nagłówkami i taką samą kolejnością treści jak nasz rękopis. Mógł on posłużyć za wzór” – wyjaśnia.
Badacz zaznacza, że nie da się tego potwierdzić w pełni, ponieważ biblioteka klasztoru Amelungsborn spłonęła podczas wojny trzydziestoletniej. Odkrycie nie jest porównywane z sensacyjnym odnalezieniem trzydziestu pism Augustyna w Moguncji w 1990 roku. Jak podsumowuje Tornau, chodzi jednak o uzupełnienie ogromnego dorobku biskupa Hippony o „dwa kolejne ekscytujące teksty w edycji krytycznej”.
Źródło:
https://www.vaticannews.va/pl/kosciol/news/2026-07/w-rekopisie-z-pelplina-odkryto-nieznane-kazania-sw-augustyna.html
Na początku lipca Stolica Apostolska ogłosiła tradycyjne zmiany personalne w swojej służbie dyplomatycznej. Wśród nowych nominacji znaleźli się również trzej polscy kapłani, którzy obejmą nowe funkcje w nuncjaturach apostolskich oraz w Sekretariacie Stanu.
Pochodzący z diecezji włocławskiej ks. prał. Roman Walczak został mianowany radcą Nuncjatury Apostolskiej przy Unii Europejskiej w Brukseli. Doświadczony dyplomata Stolicy Apostolskiej pełnił dotychczas posługę m.in. w Liberii, Portugalii, Nowej Zelandii, we Włoszech, San Marino i Hiszpanii. W 2022 r. otrzymał rangę radcy nuncjatury I klasy, a rok później został mianowany prałatem honorowym Jego Świątobliwości.
Z Mińska do Sekretariatu Stanu
Nowe obowiązki otrzymał również pochodzący z diecezji ełckiej ks. prał. Krzysztof Seroka. Po trzech latach posługi jako radca Nuncjatury Apostolskiej w Mińsku został skierowany do Sekcji ds. Relacji z Państwami i Organizacjami Międzynarodowymi Sekretariatu Stanu Stolicy Apostolskiej.
Święcenia kapłańskie przyjął w 2010 roku. Po pracy duszpasterskiej w diecezji ełckiej studiował komunikację społeczną i instytucjonalną na Papieskim Uniwersytecie Świętego Krzyża w Rzymie, a następnie prawo kanoniczne na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim oraz w Papieskiej Akademii Kościelnej. W służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej pracował m.in. w nuncjaturze apostolskiej w Ugandzie.
Burkina Faso dla młodego dyplomaty
Zmiana dotyczy także pochodzącego z diecezji łomżyńskiej ks. Macieja Daniłowskiego, który po roku pracy na misji został skierowany do Nuncjatury Apostolskiej w Burkina Faso.
Kapłan przyjął święcenia w 2016 roku, a już w 2017 rozpoczął studia z teologii dogmatycznej na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, a następnie podjął formację w Papieskiej Akademii Kościelnej, przygotowującej przyszłych dyplomatów Stolicy Apostolskiej.
Coroczne zmiany personalne w papieskiej służbie dyplomatycznej są ogłaszane na początku lipca i obejmują pracowników nuncjatur apostolskich na całym świecie oraz urzędników Sekretariatu Stanu.
Źródło:
https://www.vaticannews.va/pl/watykan/news/2026-07/10.html
Wyjazd rzadko zaczyna się od pełnego spokoju.
Ktoś szuka bluzy. Ktoś jeszcze musi do toalety. Najmłodsze dziecko protestuje w foteliku. Starsze pyta, czy może zabrać tablet. Ktoś ma za mało miejsca, ktoś chce siedzieć przy oknie, ktoś zapomniał bidonu.
A dorośli są już po pakowaniu, noszeniu bagaży i sprawdzaniu, czy wszystko w domu jest zamknięte i powyłączane.
Dopiero wtedy ruszacie.
Najdalej po trzydziestu minutach z tylnego siedzenia pada:
„Daleko jeszcze?”
„Mogę telefon?”
„On mnie dotyka!”
„Nudzi mi się.”
„Ja chcę tę poduszkę.”
„Tato, powiedz mu coś!”
A przed wami jeszcze 300 albo więcej kilometrów.
W takiej chwili łatwo wejść w tryb automatu. Najpierw odpowiadasz spokojnie. Potem tłumaczysz. Potem ucinasz. Potem grozisz, że „jak tak dalej będzie, to…”. W końcu sam słyszysz w swoim głosie napięcie, którego nie chciałeś zabierać na wakacje.
Problem nie polega na tym, że jesteś złym tatą. Problem polega na tym, że długa podróż jest małym laboratorium rodzinnego przeciążenia. Jest ciasno, jest głośno, dzieci mają różny wiek i różne potrzeby, a ty masz prowadzić, pilnować bezpieczeństwa i jeszcze rozwiązywać konflikty z tylnego siedzenia.
Dlatego nie planuj idealnej podróży. Zaplanuj momenty zapalne.
1. Najpierw ustalcie plan między dorosłymi
Jeśli jedziecie we dwoje, nie zaczynaj od ogłaszania dzieciom regulaminu. Najpierw ustalcie między sobą trzy rzeczy: kiedy wchodzi ekran, kiedy planujecie postoje i co robicie, gdy zaczyna się kłótnia z tyłu.
Dzieci szybko wyczują, jeśli jedno z rodziców mówi „nie teraz”, a drugie po pięciu minutach daje telefon „dla świętego spokoju”. Nie chodzi o sztywność. Chodzi o wspólny komunikat.
Możecie ustalić prosto:
„Kierowca nie rozstrzyga kłótni. Drugi dorosły pomaga, jeśli może. Jeśli napięcie rośnie, zjeżdżamy na najbliższy bezpieczny postój i resetujemy zasady.”
To ważne szczególnie w rodzinie z kilkorgiem dzieci. W trasie nie da się zarządzać wszystkim naraz. Im prostszy plan dorosłych, tym mniej improwizacji w środku awantury.
2. Nie mów dzieciom: „jeszcze tylko 300 km”
Dla dziecka 300 kilometrów to abstrakcja. Dla dorosłego to trasa. Dla dziecka to „bardzo długo” albo „nigdy”.
Dlatego podziel drogę na odcinki.
Nie:
„Jeszcze 300 km, wytrzymajcie.”
Lepiej:
„Teraz jedziemy do pierwszego postoju.”
„Potem do obiadu.”
„Potem będzie ekran przez ustalony czas.”
„Na końcu zostanie ostatni odcinek.”
Dziecko łatwiej znosi drogę, jeśli wie, jaki jest najbliższy koniec etapu. Nie musi ogarniać całej trasy. Wystarczy, że wie, co jest teraz i co będzie po następnym postoju.
Możesz powiedzieć:
„Nie jedziemy teraz całych 300 kilometrów. Jedziemy do najbliższego postoju. Tam robimy reset i ustalamy następny odcinek.”
To jedno zdanie często działa lepiej niż dziesięć tłumaczeń.(...)
Źródło i cały artykuł:
https://tato.net/czytelnia/artykul/jeszcze-400-km-a-oni-juz-sie-kloca-dluga-podroz-bez-awantury
OGÓLNA KLAUZULA INFORMACYJNA
DOTYCZĄCA STANDARDÓW OCHRONY DZIECI
W DUSZPASTERSTWIE PARAFIALNYM
W związku z wejściem w życie ustawy
dotyczącej ochrony dzieci, w naszej
parafii zostały opracowane zasady,
które mają się przyczynić do tworzenia
bezpiecznego środowiska parafialnego
w taki sposób, by każdy mógł się
czuć dobrze, był akceptowany i szanowany.
Standardy określające sposoby zachowań,
jak również sposoby reagowania
na krzywdę lub niestosowne zachowanie
są udostępnione w kancelarii
i na stronie internetowej naszej parafii.
W parafii wskazano również Osobę Zaufania,
której dane są podane w gablocie parafialnej
i na stronie internetowej. Jest to osoba,
do której można się zwracać
w przypadkach dostrzeżenia krzywdy.
Wyciąg ze Standardów Ochrony dzieci
w duszpasterstwie parafialnym.
Rozdział VI
Osoby odpowiedzialne za przyjmowanie
zgłoszeń o zdarzeniach krzywdzenia dzieci
1. Osoba zaufana
– imię i nazwisko, kontakt;
Ks. Wojciech Jędrysiak
Telefon:
+48 22 756 16 48;
parafiamrokow@gmail.com
2. Proboszcz
– imię i nazwisko, kontakt:
Ks. Wojciech Jędrysiak
Telefon:
+48 22 756 16 48;
parafiamrokow@gmail.com
3. Osoby odpowiedzialne
za przyjmowanie zgłoszeń
o zdarzeniach krzywdzenia dzieci:
Ks. Wojciech Jędrysiak
Telefon:
+48 22 756 16 48;
parafiamrokow@gmail.com
4. Jeśli jakakolwiek osoba dorosła
zaangażowana w pracę duszpasterską
w parafii dowie się od dziecka,
że doświadcza ono przemocy, automatycznie
ma obowiązek zastosowania się
do art. 304 k.p.k. mówiącego o tym,
że każdy, kto dowie się o popełnieniu
przestępstwa ściganego z urzędu,
ma społeczny obowiązek zawiadomić
o tym prokuratora lub policję.
(KLIKNIJ LOGO)
