____________________________________
🍁 MSZE ŚW. W NIEDZIELE
są odprawiane w naszym kościele
o godz. 8.00, 10.00, 12.00 i 17.00.
🍁 EUCHARYSTIA W TYGODNIU:
• od 16 lutego 2026 r. wraca
stały porządek mszy świętych:
- o godz. 18.oo
w poniedziałki, środy, piątki
i I soboty miesiąca,
- o godz. 8.oo
we wtorki, czwartki i pozostałe soboty
SPOWIEDŹ - codziennie 15 minut
PRZED każdą mszą świętą.
*
🍁 KANCELARIA PARAFIALNA
czynna w poniedziałki, środy i piątki
w godz. od 16.oo do 17.45,
z wyjątkiem I piątków miesiąca.
Tel. do ks. Proboszcza:
+48 22 756 16 48
____________________________________
🍁 1. Zakończyliśmy wizytę
duszpasterską. Wszystkich,
którzy nie mogli przyjąć
kapłana, a chcieliby
to uczynić prosimy
o kontakt z ks. Proboszczem.
Dziękujemy za owocne spotkania,
Waszą życzliwość i pomoc
tak w wymiarze duchowym,
jak i materialnym.
*
🍁 2. W tym tygodniu
Środą Popielcową (18 lutego)
rozpoczniemy Wielki Post.
Msze święte w środę
o godz 10.00 i 18.00.
*O 18.oo brak intencji.
Tego dnia wiernych
w wieku 18-60 lat
obowiązuje post ścisły,
a więc jeden posiłek do syta.
🍁 Zapraszamy
na nabożeństwa wielkopostne:
- Droga Krzyżowa
w piątek o godz. 17.30,
- Gorzkie Żale w niedzielę
po Mszy o godz. 12.00
*
🍁 3. W naszej Archidiecezji
rusza akcja Pielgrzym Nadziei,
która będzie trwała
od Środy Popielcowej (18 lutego)
do Niedzieli Palmowej (29 marca).
Pielgrzymowanie do Wielkopostnych
Kościołów Stacyjnych w Warszawie
będzie połączone z konkursem,
w którym główną nagrodą
jest pielgrzymka do Rzymu.
Szczegóły na plakacie,
a specjalne paszporty
do odebrania w zakrystii.
*
🍁 4. W niedzielę 15 lutego:
(1) Przypada MIESIĘCZNY DZIEŃ
MODLITWY DO NASZEGO PATRONA
(2) MODLITWA O TRZEŹWOŚĆ
Rozpocznie się
59. Tydzień Modlitw
o trzeźwość narodu pod hasłem
"Polska silna wiarą
i trzeźwością".
Jest to czas przebłagania
za pijaństwo i inne grzechy,
a także czas podejmowania
ofiar w intencji nawrócenia
grzeszników.
(3) ZBIÓRKA DO PUSZEK NA UKRAINĘ
W wyniku działań wojennych
oraz nasilonych bombardowań
infrastruktury energetycznej
wielu mieszkańców Ukrainy
zostało pozbawionych dostępu
do energii elektrycznej
i ogrzewania, co naraża ich
na utratę zdrowia i życia.
Ofiary złożone do puszki
pod chórem zostaną przeznaczone
na zakup najbardziej
potrzebnego sprzętu.
*
🍁 5. W TYM TYGODNIU:
(1) Od 16 lutego wraca
stały porządek mszy świętych:
- o godz. 18.oo
w poniedziałki, środy i piątki,
- o godz. 8.oo
we wtorki, czwartki i soboty
Będzie również czynna KANCELARIA
w poniedziałki, środy i piątki
w godz. od 16.oo do 17.45,
z wyjątkiem I piątków miesiąca.
(2) W piątek 20 lutego
przypada Dzień modlitwy
i solidarności
z Osobami Skrzywdzonymi
wykorzystaniem seksualnym.
*
W NIEDZIELĘ 22 LUTEGO:
🍁 6. Na wiosnę chcemy dokończyć
remont dachu na kościele,
polegający na demontażu
starych śniegołapów
oraz założeniu nowych.
Taca w niedzielę 22 lutego
będzie przeznaczona
na zakup nowych śniegołapów.
🍁 7. Rodziców i dzieci komunijne
zapraszamy na spotkanie
za tydzień (22 II) po Mszy o 10.00.
🍁 8. Kandydatów do bierzmowania
zapraszamy na spotkanie
za tydzień (22 II) o godz. 18.00.
*
🍁 9. W niedzielę 1 marca
rozpoczniemy w naszej parafii
rekolekcje wielkopostne,
które potrwają do wtorku 3 marca.
Rekolekcje poprowadzi
ks. Piotr Kucharczyk,
prokurator i prefekt
z warszawskiego Seminarium.
*
10. W najbliższym czasie
są jeszcze wolne intencje
Mszy św., osoby zainteresowane
zapraszamy do zakrystii
lub kancelarii.
*
11. Pod chórem są do nabycia
nowe numery gazet i czasopism.
Zachęcamy do lektury.
*
🍁 12. W tym tygodniu wspominamy:
W niedzielę 15 lutego
patronuje nam
bł. ks. Michał Sopoćko,
spowiednik św. s. Faustyny
W piątek 20 lutego wspominamy
święte dzieci Kościoła:
Św. Franciszka i Hiacyntę Marto
*Więcej o Patronach tygodnia
- pod ogłoszeniami.
*
*OSTATNIE POŻEGNANIE*
W piątek 13 lutego
pożegnaliśmy w ceremonii pogrzebu
śp. ELŻBIETĘ POPŁAWSKĄ.
*Wieczny odpoczynek
racz Zmarłej dać, Panie!
*
🍁 Kącik historyczny
na dzień 22 lutego:
• przebywająca w domu
zakonnym w Płocku siostra
Faustyna Kowalska miała
pierwsze objawienie Chrystusa,
było to w 1931 r.
*Więcej - pod ogłoszeniami.
____________________________________
🍁 BIEŻĄCE AKCJE CHARYTATYWNE
- i TY możesz pomóc!
🍁 Przekazanie 1,5% podatku
to Twoja dyspozycja
w rocznym zeznaniu PIT
(lub w oświadczeniu PIT-OP),
dzięki której urząd skarbowy
przelewa część Twojego podatku
należnego na wskazaną
organizację pożytku publicznego
(OPP). Taka dyspozycja
nie jest darowizną
i nie zwiększa podatku.
Twoje środki możesz przeznaczyć
np. na Caritas
lub naszą OSP Mroków.
*
🍁 Pomóż Siostrom Dominikankom
z Poznania po pożarze kaplicy!
Cel kampanii:
Remont kaplicy po pożarze
Zgłaszający kampanię:
Fundacja Sióstr Św. Dominika
Link do zbiórki onlline:
https://www.siepomaga.pl/pozar-kaplicy
*
🍁 POMÓŻ TRĘDOWATYM i ich opiekunom!
Pomoc materialną można przekazać
za pośrednictwem rachunku bankowego
Fundacji Polskiej Raoula Follereau:
87 1240 1082 1111 0000 0387 2932
*Szczegóły tego dzieła na stronie:
https://follereau.org/?p=4723
____________________________________
Wszystkim Parafianom i Gościom
życzymy dobrego tygodnia!
Pozdrawiamy naszych Chorych,
Jubilatów, Solenizantów
oraz Parafian przebywających
poza domem.
Polecamy Was nieustannie
opiece naszego Patrona,
św. Stanisława Kostki!
______________________________________
POZOSTAŁE OGŁOSZENIA,
CIEKAWE WYDARZENIA
🍁 Zachęcamy do obejrzenia
filmu o Sercu Bożym
pt. „Najświętsze Serce”
od 20 lutego w kinach.
🍁 15 II 2026, godz. 16.oo
Pokaz przedpremierowy
ze spotkaniem i dyskusją.
Dobre Miejsce.
Katolickie Centrum Kultury
W-wa, ul. Dewajtis 3
*
🍁 15 lutego 2026 r.
w kościele akademickim
św. Anny na Miodowej
- koncert muzyki klasycznej.
W programie utwory
m. in. Rheinbergera,
Bacha i Marcello.
Wystąpią: Borys Tomaszewski
(przy organach)
i Prisca Luce Verardo
(na skrzypcach).
Początek koncertu o 16.00.
Wstęp wolny.
*
🍁 Duszpasterstwo
Środowisk Twórczych
w W-wie przy pl. Teatralnym,
„Koncert na odległość”
– 15.02.2026, godz. 18.00.
Michalina Barcikowska
– flet poprzeczny,
Tomasz Kłeczek
– fortepian.
*
🍁 Muzeum Archidiecezji
Warszawskiej
- Wystawa -
ADAM KOSSOWSKI [1905-1986],
Sztuka i obietnica
ul. Dziekania 1, Warszawa
Link:
https://maw.art.pl/kontakt/
*
🍁 OBEJRZYJ CIEKAWY WYKŁAD:
„Przemoc i wiara.
Średniowieczna inkwizycja
– współczesne pytania”
– tak brzmiał tytuł wykładu,
który wygłosił
o. dr hab. Tomasz Gałuszka OP
Wykład z cyklu
„Duchowość dla Warszawy”
z dn. 15 stycznia b.r.
*Źródło i link do całego wykładu:
https://archwwa.pl/aktualnosci/
duchowosc-dla-warszawy-gosciem
-styczniowego-wykladu-byl
-o-dr-hab-tomasz-galuszka-op/
____________________________________
POZOSTAŁE OGŁOSZENIA
🍁 JAK MOŻNA WESPRZEĆ REMONT
i BIEŻĄCE POTRZEBY NASZEGO KOŚCIOŁA?
PROŚBA O WASZĄ POMOC
Wobec wielu wyzwań finansowych związanych z bieżącym
funkcjonowaniem parafii prosimy o wpłaty na konto parafialne.
Prosimy o zaznaczanie, czy przelewy dotyczą tzw. tacy,
czy jest to ofiara za intencję mszy, na sprzątanie kościoła itd.
NUMER KONTA NASZEJ PARAFII:
B.S. Lesznowola
03 8022 0000 0009 2542 2001 0001
W TYTULE PODAJĄC:
"Darowizna na cele kultu religijnego, taca"
- taką darowiznę wg obecnych przepisów prawa
można odpisać od podatku.
Wyrażamy wdzięczność za wszystkie
Wasze wpłaty na konto parafialne.
*
*AKTUALNOŚCI Z ŻYCIA KOŚCIOŁA*
Oglądaj regularnie:
KOŚCIÓŁ Z BLISKA
www.kosciolzbliska.pl
Oglądaj online
AKTUALNE GODZINY EMISJI:
TVP 3, niedziela godz. 14:30
POWTÓRKA:
TVP 3, niedziela godz. 22.40
TVP 1, wtorek godz. 7.20
*
Oglądaj WIADOMOŚCI Z ŻYCIA KOŚCIOŁA online:
https://warszawa.tvp.pl/8425469/kosciol-z-bliska
*
POMÓŻ WARSZAWSKIEMU HOSPICJUM DOMOWEMU
Archidiecezjalny Zespół
Domowej Opieki Paliatywnej pomaga już od 25 lat.
Zespół hospicyjny swoim wsparciem obejmuje chorych
niezależnie od ich przekonań, uwzględniając
ich indywidualne potrzeby duchowe i religijne
Szczegółowe informacje: http://hospicjumdomowe.com/
WESPRZYJ HOSPICJUM - NUMER KONTA BANKOWEGO:
80 1020 1026 0000 1202 0247 4930
*
JAK POMÓC UBOGIM i BEZDOMNYM z Warszawy?
MOŻESZ WESPRZEĆ organizację charytatywną
SANT'EGIDIO - dane do przelewu:
FUNDACJA SANT'EGIDIO POLSKA
Adres: Wspólna 61 lok. 103, 00-687 Warszawa
Nr konta:
43 1750 0012 0000 0000 3519 5197 (BNP Paribas)
Tytuł: na cele statutowe lub ubodzy
*
TELEFON ZAUFANIA DLA MAŁŻEŃSTW W KRYZYSIE
Telefon zaufania będzie czynny od poniedziałku do piątku
w godz. 19:00-22:00. Aby skorzystać
z pomocy należy zadzwonić pod numer: 22 11 200 36.
Czas rozmowy ze specjalistą to ok. 30-40 minut,
wsparcie psychologiczne jest bezpłatne,
a pomoc w pełni anonimowa.
*
„ZRANIENI W KOŚCIELE”
to telefon zaufania 800 280 900
i katolickie środowisko wsparcia
dla osób dotkniętych przemocą seksualną w Kościele
Więcej informacji na www.zranieni.info
Modlitwa do św. Stanisława Kostki
Święty Stanisławie Kostko!
Obudź we mnie tęsknotę za tym,
co piękne i szlachetne.
Uproś mi łaskę rozpoznawania
Bożej woli i męstwo życia
zgodnie z Ewangelią.
Błogosław Ojczyźnie, naszym rodzinom,
ks. Proboszczowi i całej parafii.
Daj mi wiarę w modlitwie,
nadzieję w trudnościach,
daj miłość w działaniu!
Chcę czynić dobro i jak Ty - szukać Boga.
Twoje zawołanie:
Do wyższych rzeczy jestem stworzony,
i dla nich pragnę żyć,
niech będzie i moim zawołaniem. Amen.
*ŚWIĘTY STANISŁAWIE KOSTKO,
módl się za nami!
1. O, dobry Boże, uwielbiam Cię,
do Stasia Kostki modlitwy ślę,
*
bym, jak nasz Patron za ziemskich dni,
pragnął świętości i służył Ci!
2. Na Stanisława zasługi zważ,
On czcił Maryję, Jej trzymał straż.
*
Niech dopomaga w dojściu do bram,
gdzie na nasz czeka Maria i Pan.
3. Pragniemy sławić gorliwość Twą,
i uczynkami pomnażać ją.
*
A Ty, mrokowski Patronie nasz,
miłością, zdrowiem, łaskami darz!
4. Naszą parafię w opiece miej,
o Stanisławie, pomagaj jej,
*
By tu w Mrokowie, wśród "krętych dróg",
w sercach parafian królował Bóg! (x2)
*Słowa - organista
*Melodia - Adam Kowalski
*Tekst inspirowany śpiewem do patrona Warszawy,
oraz uzdrowienia z epidemii - błog. Władysława z Gielniowa.
EWANGELIA
na VI niedzielę zwykłą
(15 LUTEGO)
Wersja dłuższa
Ewangelia (Mt 5, 17-37)
Wymagania Nowego Przymierza
Słowa Ewangelii
według Świętego Mateusza
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni.
Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim. Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.
Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: „Raka”, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: „Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego. Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj.
Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie wydał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie zwrócisz ostatniego grosza.
Słyszeliście, że powiedziano: „Nie cudzołóż”. A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa. Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła. I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła.
Powiedziano też: „Jeśli ktoś chce oddalić swoją żonę, niech jej da list rozwodowy”. A Ja wam powiadam: Każdy, kto oddala swoją żonę – poza wypadkiem nierządu – naraża ją na cudzołóstwo; a kto by oddaloną wziął za żonę, dopuszcza się cudzołóstwa.
Słyszeliście również, że powiedziano przodkom: „Nie będziesz fałszywie przysięgał, lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi”. A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie – ani na niebo, bo jest tronem Boga; ani na ziemię, bo jest podnóżkiem stóp Jego; ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego Króla. Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nawet jednego włosa nie możesz uczynić białym albo czarnym. Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi».
*
EWANGELIA na I Niedzielę
Wielkiego Postu
(22 LUTEGO)
Ewangelia (Mt 4, 1-11)
Jezus przez czterdzieści dni
pości i jest kuszony
Słowa Ewangelii
według Świętego Mateusza
Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy pościł już czterdzieści dni i czterdzieści nocy, poczuł w końcu głód.
Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: «Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem».
Lecz On mu odparł: «Napisane jest: „Nie samym chlebem żyje człowiek, ale każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych”».
Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na szczycie narożnika świątyni i rzekł Mu: «Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, napisane jest bowiem: „Aniołom swoim da rozkaz co do ciebie, a na rękach nosić cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień”».
Odrzekł mu Jezus: «Ale napisane jest także: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego”».
Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: «Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon».
Na to odrzekł mu Jezus: «Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: „Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz”».
Wtedy opuścił Go diabeł, a oto przystąpili aniołowie i usługiwali Mu.
W niedzielę 8 lutego we wszystkich kościołach Archidiecezji Warszawskiej odbędzie się zbiórka do puszek na pomoc Ukrainie
W wyniku działań wojennych oraz nasilonych bombardowań infrastruktury energetycznej wielu mieszkańców Ukrainy zostało pozbawionych dostępu do energii elektrycznej i ogrzewania, co naraża ich na utratę zdrowia i życia.
Dlatego w niedzielę 8 lutego 2026 roku w parafiach i kościołach rektoralnych na terenie Archidiecezji Warszawskiej odbędzie się zbiórka do puszek na pomoc mieszkańcom Ukrainy.
Zebrane ofiary zostaną przeznaczone na zakup najbardziej potrzebnego sprzętu, umożliwiającego przetrwanie okresu zimowego.
Ksiądz Arcybiskup dziękuje wszystkim ludziom dobrej woli, którzy nie pozostają obojętni wobec losu naszych wschodnich sąsiadów.
Żródło:
https://archwwa.pl/aktualnosci/w-niedziele-odbedzie-sie-zbiorka-do-puszek-na-pomoc-ukrainie/
Do tego, aby w czasie Wielkiego Postu na nowo zacząć słuchać Słowa Bożego, a także, by praktykować post, m.in. od niepotrzebnych i nieprzychylnych wypowiedzi, zachęca Leon XIV w opublikowanym dziś orędziu. Papież zaprasza w nim do podejmowania tych praktyk we wspólnotach parafialnych i w rodzinach, aby nawrócenie dotyczyło „nie tylko sumienia jednostki, ale także stylu relacji, jakości dialogu” i zdolności do otwarcia się na innych.
Wielki Post jako czas nawrócenia
Papież przypomina, że Wielki Post jest przede wszystkim czasem nawrócenia, polegającym na umieszczeniu Boga w centrum życia każdego człowieka, „by wiara odzyskała zapał”, a serca nie rozpraszały się codziennymi zmartwieniami. Jako drogę do tego nawrócenia, Leon XIV proponuje słuchanie Słowa Bożego i podjęcie konkretnego postu, a także praktykowanie tych dwóch zobowiązań we wspólnocie z innymi – np. w rodzinie albo parafii.
Słuchać tak, jak Pan Bóg
Leon XIV zauważa, że słuchanie jest nieodzowne w każdej relacji i, że „słuchanie Słowa w liturgii wychowuje nas do bardziej prawdziwego słuchania rzeczywistości”. Zachęca, by, słuchając Słowa Bożego, uczyć się od Boga słuchania „tak, jak On”, z wrażliwością m.in. na los ubogich, który wymaga odpowiedzi członków współczesnego społeczeństwa i Kościoła.
Skromny styl życia i powstrzymanie się od złych słów
Pomocą w przyjęciu usłyszanego Słowa Bożego jest post, rozumiany jako konkretna praktyka, służąca uporządkowaniu ludzkich pragnień i ukierunkowaniu ich na Boga i na czynienie dobra. Papież proponuje, aby realizować go poprzez przyjęcie skromnego życia i powstrzymanie się od złych i raniących wypowiedzi.
„Zacznijmy rozbrajać nasz język, rezygnując z ostrych słów, pochopnych osądów, mówienia źle o nieobecnych, którzy nie mogą się bronić, oraz unikając oszczerstw – zachęca Ojciec Święty – Starajmy się natomiast nauczyć się ważyć słowa i pielęgnować uprzejmość: w rodzinie, wśród przyjaciół, w miejscach pracy, w mediach społecznościowych, w debatach politycznych, w środkach przekazu, we wspólnotach chrześcijańskich. Wtedy wiele słów nienawiści ustąpi miejsca słowom nadziei i pokoju”.
Zaproszenie dla rodzin i wspólnoty
Na zakończenie Leon XIV zaprasza, by słuchanie Słowa Bożego i praktykowanie postu realizować wspólnie – w parafiach, rodzinach i wspólnotach, także zakonnych, aby nawrócenie dotyczyło nie tylko osobistej postawy, ale też wzajemnych relacji.
Zachęca wiernych do modlitwy „o taką łaskę Wielkiego Postu, która sprawi, że nasze ucho będzie bardziej uważne na Boga i na tych, którzy są ostatnimi. Prośmy o moc postu, która dotknie również języka, aby zmniejszyła się liczba słów, które ranią, a powiększała się przestrzeń dla głosu drugiego człowieka. Podejmijmy też wysiłek, aby nasze wspólnoty stały się miejscami, w których krzyk cierpiących zostanie wysłuchany, a słuchanie zrodzi drogi wyzwolenia, czyniąc nas bardziej gotowymi i gorliwymi w przyczynianiu się do budowania cywilizacji miłości”.
ŹRÓDŁO i całe Orędzie:
https://www.vaticannews.va/pl/papiez/news/2026-02/papiez-na-wielki-post-sluchajmy-slowa-bozego-rozbrojmy-jezyk.html
Środa Popielcowa rozpoczyna okres Wielkiego Postu - czas rozważania Tajemnicy Męki i Śmierci Chrystusa. W tym dniu wierni przyjmują na swoje głowy popiół - znak podjęcia wielkopostnej pokuty i nawrócenia. Skąd wziął się ten zwyczaj? Co oznacza dla mnie? (...)
Obecny obrzęd poświęcenia i nałożenia na głowę popiołu w Środę Popielcową łączy dwie różne tradycje istniejące w pierwszych wiekach chrześcijaństwa.
Od najdawniejszych czasów praktykowany był w Kościele zwyczaj nakładania na publicznych grzeszników pokuty. Od VII wieku miał on miejsce w środę poprzedzającą pierwszą niedzielę Wielkiego Postu. Za ciężkie grzechy, zwłaszcza publiczne, jak odstępstwo od wiary, świadome zabójstwo, złamanie przysięgi małżeńskiej (cudzołóstwo), obowiązywała publiczna pokuta. Pokutnicy zbierali się w świątyni, oskarżali się wobec zebranych ze swoich win, przywdziewali włosiennice, a kapłani posypywali ich głowy popiołem. Po odmówieniu odpowiednich modlitw biskup (lub w jego imieniu kapłan) mówił do nich: "Oto wypędzamy was teraz z obrębu kościoła z powodu grzechów i zbrodni waszych" i wyprowadzał ich ze świątyni. To wyprowadzenie pokutników poza mury świątyni miało być ostrzeżeniem dla pozostałych wiernych i podkreślało prawdę, że grzech ciężki nie tylko obraża Boga, ale wyklucza ze społeczności Kościoła. Uroczyste pojednanie pokutników z Bogiem i Kościołem następowało w godzinach porannych w czasie Mszy św. w Wielki Czwartek.
Od X wieku praktyka pokuty publicznej zaczyna powoli zanikać. W liturgii pozostał po niej tylko obrzęd posypania głów popiołem. Papież Urban II (+1099) polecił nakładać popiół na głowę wszystkich wiernych, aby przypomnieć im o kruchości życia ludzkiego, przemijaniu, potrzebie pokuty i nawrócenia.
Przy posypywaniu głów popiołem kapłan może używać zamiennie jednej z dwóch formuł. Pierwsza, dawna, ale wciąż jeszcze używana, wzięta jest z Księgi Rodzaju i brzmi: "Pamiętaj człowieku, że prochem jesteś i w proch się obrócisz" (Rdz 3, 19).
Druga formuła, nowa, ma wyraźnie aspekt duszpasterski. Została wypowiedziana przez samego Jezusa Chrystusa: "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" (Mk 1, 15). Bóg nie chce śmierci grzesznika, ale żeby się nawrócił i żył (por. Ez 33, 11). Nawrócić się - znaczy wyrzucić grzech z myśli i z serca i wrócić do Boga. Oznacza to również stałą pamięć, że Bóg zawsze jest gotowy przebaczyć, bo jest bogaty w miłosierdzie. W akcie przebaczenia objawia się najpełniej Jego miłosierna miłość do człowieka.
Każda z tych formuł ma swoją wymowę. Pierwsza - dosadna, uczy realizmu i zmusza do refleksji nad życiem człowieka. Druga - zachęca do prawdziwej pokuty i odmiany życia w duchu Ewangelii. Obrzęd posypania głów popiołem rozpoczyna wielkie dzieło odnowy życia.
Źródło:
https://www.niedziela.pl/artykul/88917/Sens-Srody-Popielcowej?utm_source=niezbednikKatolika&utm_medium=PanelPamietajMobile&utm_campaign=PanelPamietajMobile
W niedzielę 15 lutego br. rozpoczyna się 59. Tydzień Modlitw o Trzeźwość Narodu. Będzie
on przebiegał pod hasłem: „Polska silna wiarą i trzeźwością”. Trwać będzie do soboty 21 lutego,
jako duchowe przygotowanie do owocnego przeżycia Wielkiego Postu.
Inicjatywa Tygodnia Modlitw o Trzeźwość Narodu, będąca wyrazem troski o stan moralny
naszego narodu, zrodziła się w ubiegłym wieku z inicjatywy Episkopatu pod przewodnictwem
bł. kard. Stefana Wyszyńskiego.
Ten wielki apostoł trzeźwości był przekonany, że „jeśli w na-
szym narodzie ma nadal istnieć wiara, istnieć Kościół, jeśli ma istnieć sam naród, to musi zostać
pokonana plaga pijaństwa”. Z całych sił o to zabiegał, sam dając przykład świętego, trzeźwego
życia, praktykując od dzieciństwa dobrowolną abstynencję.
Zachęcał wszystkich do gorliwej
modlitwy w intencji otrzeźwienia narodu, do działań duszpasterskich i do składania Bogu przy-
rzeczeń abstynenckich z motywów nadprzyrodzonych. Motywem tych działań powinna być
intencja wynagrodzenia Bogu za grzechy pijaństwa popełniane w naszej Ojczyźnie, a zarazem
ma to być piękne świadectwo radosnego, wolnego życia, bez sięgania po alkohol.
Mając świadomość, jak ważne jest zjednoczenie wiernych na modlitwie w intencji otrzeź-
wienia narodu, Zespół KEP ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych przygotował
materiały duszpasterskie. Są to: modlitwy na każdy dzień Tygodnia, Słowo Przewodniczącego
Zespołu na niedzielę i plakat okolicznościowy.
ŹRÓDŁO i modlitwy
każdy dzień Tygodnia pod linkiem:
https://archwwa.pl/wp-content/uploads/2026/02/59-TMoTN-materialy-1.pdf
WYNAGRADZALI ZA GRZECHY I ZNIEWAGI
Franciszek i Hiacynta Marto byly zwykłymi dziećmi, pastuszkami owiec, z biednej pasterskiej, wielodzietnej, pobożnej rodziny. Lubiły się bawić, śpiewać i tańczyć. Kochały Jezusa i Maryję, z wypiekami na twarzy i przestrachem słuchały opowieści o Męce Zbawiciela. Franciszek (1908–1919) był spokojnym, poważnym chłopcem, uprzejmym i ustępliwym, cechowało go to, że nigdy niczym się nie przejmował. Jeśli chodzi o charakter, jego siostra Hiacynta (1910–1920) była jego przeciwieństwem. Żywa, uparta, swawolna i kapryśna dziewczynka często bywała nadąsana. Mówiono o niej wtedy, że „udaje osiołka”. Oboje wzdragali się jednak przed kłamstwem, a ich grzechy i grzeszki ograniczały się zasadniczo do nieposłuszeństwa rodzicom i drobnych dziecięcych „łobuzerstw”. Wydarzeniem ich życia były spotkania z Matką Bożą – objawienia doznawane w Fatimie w latach 1916 i 1917 roku. Towarzyszyła im wtedy kuzynka Łucja dos Santos. Objawienia zupełnie ich odmieniły. Zachęcone przez anioła i Matkę Bożą zaczęły się niezwykle gorliwie modlić i ponosić ofiary. Zmieniły się. Hiacynta stała się poważna, skromna i miła, a Frankowi w końcu zaczęło na czymś zależeć. Dziewczynka napominała inne dzieci, żeby nie obrażały Boga grzechami. Chłopiec często krył się w kościele, by adorować eucharystycznego Jezusa. Jego „specjalnością” stało się pocieszanie i rozweselanie Pana Jezusa za zniewagi, jakich doświadczał od ludzi, wynagradzanie mu za grzechy świata. Gotów był ponieść dla Niego każdą ofiarę. Hiacynta przejęła się zwłaszcza wizją piekła – losem zaślepionych grzeszników, którzy tłumnie idą na wieczne potępienie, bo nikt nie modli się za nich ani nie umartwia. Modliła się zatem i niestrudzona w wymyślaniu mniejszych i większych ofiar pokutowała „ile się tylko da”, aby ich nawrócić i wybawić od piekła; pragnęła wynagradzać za zniewagi wyrządzone Niepokalanemu Sercu Maryi i cierpieć za Ojca Świętego. Cała trójka wizjonerów cierpiała na skutek oskarżeń o kłamstwo. Nie szczędziły im ich świeckie władze, ich właśni rodzice, a nawet proboszcz ich parafii. Dzieci nie ugięły się jednak. To, co widzieli i opowiadali, było prawdą i – mimo próśb i gróźb – nie mieli najmniejszego zamiaru przyznać, że było inaczej. Przecież właśnie wtedy skłamałyby. Maryja powierzyła im także tajemnicę, której nie wolno im było zdradzić i chociaż na różne sposoby próbowano nakłonić dzieci do jej wyjawienia, nie pisnęły ani słówka.
Franciszek i Hiacynta nie pożyli zbyt długo. Dobrowolnie zgadzając się na przyjęcie cierpień zesłanych nań przez Boga, niemal w tym samym czasie zachorowali na pogrypowe powikłania – zapalenie płuc (Franciszek) i opłucnej (Hiacynta). Wtedy też, podczas jednego z objawień Matka Boża powiedziała im, że wkrótce umrą i pójdą do nieba. I tak się stało. Jeszcze za ich życia wielu ludzi dzięki ich gorącej modlitwie doświadczyło nadzwyczajnych łask. Nie inaczej było po śmierci fatimskich dzieci.
TO TYLKO FRAGMENT KSIĄŻKI "Cuda Wielkich Świętych". CAŁOŚĆ DO KUPIENIA W ksiegarni ON-LINE.
ŹródłO:
https://www.niedziela.pl/artykul/90966/Swiete-dzieci-Kosciola-Sw-Franciszek-i-sw?utm_source=niezbednikKatolika&utm_medium=PanelDzienMobile&utm_campaign=PanelDzienMobile
„Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie!”
22 lutego 1931 r. – św. Faustyna Kowalska, przebywająca w domu zakonnym w Płocku miała pierwsze objawienie Jezusa Miłosiernego. Chrystus kazał jej namalować obraz Miłosierdzia Bożego z podpisem „Jezu Ufam Tobie”.
Wieczorem, kiedy byłam w celi – zapisała w swym „Dzienniczku” św. Siostra Faustyna –ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady. W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. – Po chwili powiedział mi Jezus: „Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie” (Dz. 47). To wydarzenie miało miejsce w celi płockiego klasztoru Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy Starym Rynku 22 lutego 1931 roku.
Pierwszy obraz Jezusa Miłosiernego został namalowany w Wilnie w 1934 roku pod okiem samej Siostry Faustyny w pracowni Eugeniusza Kazimirowskiego, a wystawiony do publicznej czci po raz pierwszy w Ostrej Bramie w 1935 roku. Od tego czasu powstało wiele obrazów. Najbardziej znany jest łaskami słynący obraz Jezusa Miłosiernego pędzla Adolfa Hyły z kaplicy klasztornej Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia – Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Obraz ten powstał pod okiem krakowskiego kierownika duchowego Apostołki Bożego Miłosierdzia – o. Józefa Andrasza SJ, który poświęcił go w święto Miłosierdzia 16 kwietnia 1944 roku. Właśnie na tym wizerunku spełniły się słowa Jezusa wypowiedziane do Siostry Faustyny przy pierwszym objawieniu: Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie.
Przed tym obrazem modlą się nie tylko pielgrzymi z całego świata, którzy fizycznie przybywają do tego świętego miejsca, ale także internauci korzystając z transmisji on-line oraz gigapikselowej prezentacji na stronie: www.faustyna.pl .
Źródło:
https://radioniepokalanow.pl/22-lutego-rocznica-pierwszego-objawienia-jezusa-milosiernego/
Święty Tomasz z Akwinu analizuje osiem błogosławieństw (Mt 5, 3-12) w
Summa Theologiae (I-II, q. 69), traktując je jako najwyższą formę doskonałości moralnej, przewyższającą zwykłe cnoty, ponieważ są one działaniem bezpośrednio inspirowanym przez dary Ducha Świętego. Dla Akwinaty błogosławieństwa to nie tylko zbiór zasad, ale "droga do szczęścia wiecznego" (beatitudo), która przygotowuje ludzkie serce na posiadanie Boga.
Oto szczegółowe wyjaśnienie błogosławieństw w ujęciu św. Tomasza:
Struktura błogosławieństw wg św. Tomasza
Tomasz dzieli błogosławieństwa na dwie grupy:
Pierwsze cztery (1-4): Dotyczą oczyszczenia serca i odejścia od dóbr doczesnych (ubóstwo, łagodność, płacz, sprawiedliwość).
Kolejne cztery (5-8): Dotyczą aktywnego życia duchowego i miłości bliźniego (miłosierdzie, czystość, pokój, prześladowanie).
Szczegółowa interpretacja 8 błogosławieństw
„Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”
Wyjaśnienie: Oznacza dobrowolne oderwanie się od bogactw i pychy na rzecz zależności od Boga. To pokora, która sprawia, że człowiek nie uważa siebie za samowystarczalnego.
Dar Ducha Świętego: Dar Bojaźni Bożej – uznanie własnej małości wobec Boga.
„Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni”
Wyjaśnienie: To płacz z powodu własnych grzechów (skrucha) lub cierpień innych. Tomasz podkreśla, że jest to smutek, który oczyszcza serce i kieruje je ku pociesze z nieba, a nie rozpaczy.
Dar Ducha Świętego: Dar Wiedzy – umiejętność odróżnienia dobra od zła i właściwa ocena spraw doczesnych.
„Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię”
Wyjaśnienie: Cisza (łagodność) to opanowanie gniewu. Cisi nie szukają zemsty i znoszą przeciwności ze spokojem, co pozwala im "posiąść ziemię" (swoje ciało w opanowaniu, a ostatecznie nową ziemię).
Dar Ducha Świętego: Dar Pobożności – łagodne podejście do Boga i bliźnich.
„Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni”
Wyjaśnienie: Nie chodzi tylko o sprawiedliwość społeczną, ale o pragnienie wypełnienia woli Bożej w sobie. Nasycenie nastąpi w niebie.
Dar Ducha Świętego: Dar Męstwa – wytrwałość w dążeniu do dobra mimo trudności.
„Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią”
Wyjaśnienie: Miłosierdzie to działanie – współczucie w sercu i pomoc w czynach (uczynki miłosierdzia). To aktywne odzwierciedlenie miłości Boga.
Dar Ducha Świętego: Dar Rady – umiejętność rozpoznania, jak najlepiej pomóc bliźniemu.
„Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”
Wyjaśnienie: Czystość serca to uporządkowanie pragnień i intencji, wolność od pożądliwości, które zaciemniają umysł. Czyste serce jest konieczne do kontemplacji Boga.
Dar Ducha Świętego: Dar Rozumu – głębsze, intuicyjne poznanie prawd wiary.
„Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi”
Wyjaśnienie: Pokój to nie tylko brak wojny, ale "spokój wynikający z porządku". Twórcy pokoju to ci, którzy najpierw uporządkują siebie (wewnętrznie), a potem jednoczą innych z Bogiem.
Dar Ducha Świętego: Dar Mądrości – smakowanie i ocenianie wszystkiego według Bożej perspektywy.
„Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”
Wyjaśnienie: To najwyższy stopień doskonałości, w którym człowiek jest gotów zaryzykować wszystko dla prawdy i Boga. To sprawia, że jest gotowy na posiadanie królestwa.
Dar Ducha Świętego: Dar Męstwa (w najwyższym stopniu – gotowość na męczeństwo).
Podsumowanie Tomaszowe
Św. Tomasz podkreśla, że błogosławieństwa to działania, a nie tylko stany ducha. Są one owocem Darów Ducha Świętego, które czynią człowieka uległym (docyline) natchnieniom Bożym. Co więcej, nagrody wymienione w błogosławieństwach (np. oglądanie Boga) są początkiem szczęścia, które w pełni zrealizuje się w życiu wiecznym
Źródło:
Google Ai:
8 błogosławieństw - szczegółowe
wyjaśnienie św. Tomasza z Akwinu
Komunia Święta jest zwieńczeniem Mszy św. Wszyscy pamiętamy nasze przygotowanie do I Komunii Świętej i towarzyszące temu osobiste przeżycie oraz udział całej rodziny, a szczególnie naszych rodziców. Poprzez przyjęcie Komunii św. nasz udział we Mszy św. staje się pełny. „Kto spożywa Moje Ciało i pije Moją Krew ma życie”. Przyjęcie Komunii św. jest zjednoczeniem z Chrystusem Synem Bożym. Jest wyrazem naszej wiary w Bożą obecność oraz najwyższą formą czci wobec Najświętszego Sakramentu. Stąd musimy być wolni od wszelkiego grzechu śmiertelnego i otwarci na Miłość Bożą.
Jednocześnie powinno nam towarzyszyć przeświadczenie, że przyjęcie Komunii św. zobowiązuje nas do dawania świadectwa obecności Chrystusa w naszym życiu i działaniu. Przyjmowanie Komunii Świętej winno być w pozycji stojącej lub klęczącej. Często okoliczności zewnętrzne celebrowanej Mszy św. lub stan zdrowia, mają decydujący wpływ na naszą postawę ciała przy przyjęciu Komunii św. Każdy z nas przyjmując Ciało Chrystusa staje się niejako „żywym tabernakulum”. Sposób przyjmowania Komunii Świętej nie może być powodem do rodzenia się antagonizmów, a nawet zgorszenia pobożnych wiernych. Niemniej jednak przy pozycji stojącej należy wykonać gest szacunku wobec Chrystusa Eucharystycznego poprzez przyklęknięcie przed przyjęciem Ciała Chrystusa.
Do Komunii św. możemy przystępować dwukrotnie w ciągu dnia pod warunkiem, że drugi raz przyjęcie Komunii św. ma miejsce podczas Mszy św., na której jesteśmy od samego początku sprawowanej liturgii. Słowo „Amen”, które wypowiadają wierni jako odpowiedź na „Ciało Chrystusa” oznacza wiarę w realną i rzeczywistą obecność Chrystusa w chlebie, który poprzez konsekracje staje się Ciałem Jezusa.
Po przyjęciu Komunii Świętej zalecane jest dziękczynienie osobiste, jak też wspólnotowe. Cisza jest sposobnością do wyrażenia Bogu wdzięczności za dar chleba z nieba, który daje życie, za dar zjednoczenia z Tym, który oddał życie na Krzyżu z miłości do człowieka. Owa wdzięczność może również wyrażać się poprzez piękno śpiewu pieśni o tematyce dziękczynnej oraz psalmów i hymnów wielbiących Boga.
Po udzieleniu Komunii Świętej wszystkim, którzy pragnęli w pełni uczestniczyć w bezkrwawej Ofierze naszego Pana oraz po dziękczynieniu, następuje modlitwa własna kapłana. Modlitwa ta w sposób zwięzły wyraża podziękowanie Panu Bogu za wszelkie łaski otrzymane podczas Mszy Świętej, a zarazem jest prośbą, by otrzymane łaski zaowocowały w naszym życiu odwagą świadczenia o Bogu. Nie jest to modlitwa samego kapłana, gdyż wierni na jej treść odpowiadają słowem „Amen”, co oznacza przyjęcie jej jako modlitwy własnej.
ŹRÓDŁO:
https://diecezja.radom.pl/katecheza-nr-44-przyjecie-komunii-sw-dziekczynienie-modlitwa-po-komunii-sw/
Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry i witajcie!
W dzisiejszej katechezie zatrzymamy się nad głęboką i życiodajną więzią, istniejącą między Słowem Bożym a Kościołem – więzią wyrażoną w rozdziale szóstym soborowej Konstytucji Dei Verbum. Kościół jest właściwym miejscem Pisma Świętego. Pod natchnieniem Ducha Świętego Biblia zrodziła się z Ludu Bożego i jest przeznaczona dla Ludu Bożego. We wspólnocie chrześcijańskiej ma ona – można powiedzieć – swoje siedlisko (habitat): to bowiem w życiu i wierze Kościoła znajduje ona przestrzeń, w której może ujawniać swoje znaczenie i ukazywać właściwą sobie moc.
Sobór Watykański II przypomina, że „Kościół zawsze otaczał czcią Boże Pisma, podobnie jak i samo Ciało Pańskie. Zwłaszcza w liturgii świętej bierze ciągle chleb życia ze stołu Bożego słowa i Ciała Chrystusowego i podaje wierzącym”. Ponadto, „w połączeniu ze świętą Tradycją [Kościół] uważał Pisma te i uważa zawsze za najwyższą regułę swej wiary” (Dei Verbum, 21).
Kościół nigdy nie przestanie rozważać na temat wartości Pisma Świętego. Po Soborze, bardzo ważnym momentem w tej kwestii było Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów poświęcone tematowi „Słowo Boże w życiu i misji Kościoła”, które odbyło się w październiku 2008 r. Papież Benedykt XVI zebrał jego owoce w Posynodalnej Adhortacji Verbum Domini (30 września 2010), w której stwierdza: „Właśnie ścisły związek między słowem i wiarą wskazuje, że autentyczna hermeneutyka Biblii jest możliwa tylko w wierze Kościoła, dla której wzorem jest «tak» Maryi […]. Właściwym miejscem interpretacji Biblii jest życie Kościoła” (nr 29).
We wspólnocie eklezjalnej Pismo Święte znajduje zatem przestrzeń, w której może realizować swoje szczególne zadanie i osiągać swój cel: ukazywać Chrystusa i otwierać na dialog z Bogiem. „Nieznajomość Pisma Świętego jest – rzeczywiście – nieznajomością Chrystusa”[1]. To słynne wyrażenie św. Hieronima przypomina nam o ostatecznym celu lektury i rozważania Pisma Świętego, jakim jest poznanie Chrystusa, a poprzez Niego nawiązanie relacji z Bogiem – relacji, którą można rozumieć jako rozmowę, dialog. Konstytucja Dei Verbum ukazuje nam Objawienie właśnie jako dialog, w którym Bóg przemawia do ludzi jak do przyjaciół (por. DV, 2). Dzieje się tak, gdy czytamy Biblię w wewnętrznej postawie modlitwy: wówczas Bóg wychodzi nam na spotkanie i nawiązuje z nami rozmowę.
Pismo Święte, powierzone Kościołowi oraz przez niego strzeżone i wyjaśniane, pełni aktywną rolę: rzeczywiście, swoją skutecznością i mocą daje wsparcie i dynamizm wspólnocie chrześcijańskiej. Wszyscy wierni są wezwani do czerpania z tego źródła, przede wszystkim w celebracji Eucharystii i pozostałych sakramentów. Umiłowanie Pisma Świętego i zażyłość z jego treścią powinny kierować tymi, którzy pełnią posługę Słowa: biskupami, prezbiterami, diakonami, katechetami i katechistami. Cenna jest praca egzegetów i osób zajmujących się naukami biblijnymi; Pismo Święte zajmuje centralne miejsce w teologii, która w Słowie Bożym odnajduje swój fundament i ożywiającą moc.
Kościół żarliwie pragnie, aby Słowo Boże mogło dotrzeć do każdego jego członka i mogło posilać jego wędrówkę wiary. Ale Słowo Boże prowadzi Kościół również poza niego samego, nieustannie otwiera go na misję wobec wszystkich. Żyjemy bowiem otoczeni wieloma słowami, ale jakże wiele z nich jest pustych! Czasami słyszymy również mądre słowa, które jednak nie dotyczą naszego ostatecznego przeznaczenia. Słowo Boże natomiast wychodzi na spotkanie naszego pragnienia sensu, prawdy o naszym życiu. Jest to jedyne Słowo, które jest zawsze nowe: objawiając nam tajemnicę Boga, jest niewyczerpalne, nie przestaje ofiarowywać swojego bogactwa.
Najmilsi, żyjąc w Kościele, uczymy się, że Pismo Święte w całości odnosi się do Jezusa Chrystusa i doświadczmy, iż to właśnie stanowi najgłębszą rację jego wartości i mocy. Chrystus jest żywym Słowem Ojca, Słowem Bożym, które stało się ciałem. Wszystkie księgi Pisma obwieszczają Jego Osobę i Jego zbawczą obecność dla każdego z nas i dla całej ludzkości. Otwórzmy zatem nasze serce i umysł, aby przyjąć ten dar w szkole Maryi, Matki Kościoła.
Źródło:
https://www.ekai.pl/dokumenty/audiencja-generalna-leona-xiv-11-lutego-2026/
W ramach obchodów Światowego Dnia Chorego abp Adrian Galbas przewodniczył Mszy Świętej w kaplicy Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie
W homilii, odwołując się do przypowieści o miłosiernym Samarytaninie, podkreślił znaczenie wrażliwości na cierpienie drugiego człowieka oraz odpowiedzialności za chorych.
Hierarcha zwrócił uwagę na postawę kapłana i lewity, którzy minęli pobitego człowieka. – Zobaczył go i minął. Nic im ta religijna czynność nie dała, nic nie zrobiła w ich sercu – mówił. Jak zaznaczył, jest to ważne ostrzeżenie dla wszystkich ludzi wierzących.
Przeciwwagą dla tej postawy jest przykład Samarytanina. – Miał serce, które widzi. I dłonie, które działają konkretnie – przypomniał, cytując papieża Benedykta XVI. Zwrócił uwagę, że jego pomoc była przemyślana i kompetentna: od opatrzenia ran, przez zapewnienie transportu, po zorganizowanie dalszej opieki.
Abp Galbas odniósł te słowa do pracy personelu medycznego. – Jestem przekonany, że to jest scena, w której się odnajdujecie – powiedział, dziękując dyrekcji, lekarzom, pielęgniarkom, położnym, salowym i pracownikom administracyjnym.
– Dziękuję Wam za to, że macie serce, które widzi i dłonie, które działają konkretnie.
Na zakończenie metropolita warszawski nawiązał do interpretacji Ojców Kościoła, według której każdy człowiek jest również tym pobitym na drodze. – A tym, który się przy tobie zatrzymał, jest Jezus – mówił. – Jezus, który cię opatruje winem słowa i oliwą sakramentu. Jezus, który bierze cię na swoje ramiona i przynosi do gospody, czyli do Kościoła.
Abp Galbas zachęcił do wdzięczności za Boże miłosierdzie i nieustanną obecność Chrystusa w ludzkim cierpieniu. – Nie jesteśmy sami. Jest przy nas błogosławiony, niebieski, dobry, najlepszy Samarytanin – podkreślił.
Źródło:
https://archwwa.pl/aktualnosci/abp-galbas-niech-pierwsza-reakcja-bedzie-zobaczenie-czlowieka-druga-zatrzymanie-sie-przy-nim/
Mamy program, ale czy mamy ludzi gotowych go udźwignąć? Kardynał Grzegorz Ryś, podczas sympozjum na Uniwersytecie Ignatianum w Krakowie, postawił diagnozę, która dotyka sedna problemów współczesnego Kościoła. Odwołując się do dramatycznego kryzysu średniowiecza, wskazał na zakony jako te wspólnoty, które muszą stać się motorem napędowym niezbędnej reformy. To nie tylko lekcja historii, ale przede wszystkim mocne wezwanie do działania tu i teraz.
Kryzys głębszy niż dzisiejszy.
Podczas międzynarodowego sympozjum naukowego na Uniwersytecie Ignatianum w Krakowie, kardynał Grzegorz Ryś nie owijał w bawełnę, mówiąc o kondycji dzisiejszego Kościoła. Okazją do tych rozważań było zakończenie obchodów roku bł. Gwidona z Montpellier, założyciela Zakonu Ducha Świętego. Metropolita krakowski zauważył, że słowo "kryzys" jest dziś odmieniane przez wszystkie przypadki i to nie bez powodu.
Jednocześnie hierarcha zaznaczył, że sytuacja z przełomu XII i XIII w. była jeszcze bardziej dramatyczna. Przywołał poruszający obraz św. Franciszka, który w wizji papieża podtrzymuje sypiącą się Bazylikę Laterańską, by nie obróciła się w gruzy. Ta historyczna analogia ma nieść nadzieję: skoro Pan Bóg wyprowadził Kościół z tamtej zapaści, może to uczynić także dzisiaj.
Sam program to tylko piękna książka
Kardynał Ryś przypomniał, że odpowiedzią na dawny kryzys był Sobór Laterański IV — najważniejszy pastoralny sobór średniowiecza, zwołany przez Innocentego III. Reforma opierała się na trzech filarach: kaznodziejstwie, Eucharystii i sakramencie pokuty. Jednak, jak podkreślił metropolita, nawet najdoskonalszy plan nie wystarczy, by zmienić rzeczywistość.
"Nie wystarczy, że masz program, musisz mieć ludzi" — mówił kardynał, wskazując, że to właśnie dominikanie, franciszkanie i duchacze byli tymi, którzy "mogli ponieść ten program i go wypełnić". Bez konkretnych osób, każda reforma pozostaje jedynie "piękną, spisaną książką, którą się odkłada na półkę". To ostrzeżenie brzmi niezwykle aktualnie w kontekście współczesnych wysiłków administracyjnych Kościoła.
Humanizm, który widzi najmniejszych
Niezwykle ważnym elementem wystąpienia było nazwanie duchaczy "najpiękniejszym owocem humanizmu XII wieku". W epoce, w której pytano "Cur Deus homo?" (Dlaczego Bóg stał się człowiekiem?), Zakon Ducha Świętego potrafił dostrzec godność w tych, którzy dla społeczeństwa byli niewidzialni. Wrażliwość ta pozwalała im widzieć człowieka w dzieciach topionych w Tybrze.
Zdaniem kardynała, to właśnie jest "punkt dojścia humanizmu" — dostrzeżenie najsłabszych i najmniejszych. Reforma papieża Innocentego III nie była jedynie teoretycznym zapisem, ale dążeniem do realnego dotarcia do człowieka poprzez sakramenty i głoszone słowo. To właśnie ta zdolność do bycia blisko ludzkiego cierpienia stanowi o sile wspólnot zakonnych.
Synod i nowe wyzwania dla zakonów
Przenosząc te doświadczenia na grunt współczesny, kardynał Ryś wskazał na ostatni synod biskupów o synodalnym Kościele jako na program reformy zrodzony pod wpływem Ducha Świętego. "Mamy kryzys, mamy program, bardzo potrzebujemy ludzi" — powtórzył z mocą. To właśnie w osobach konsekrowanych hierarcha widzi liderów dzisiejszej odnowy.
Metropolita wyraził pragnienie, by to właśnie zakony były pierwszymi wspólnotami w tej "żywotnie potrzebnej" reformie. Podsumowując swoje wystąpienie, wyraził nadzieję, że niezależnie od procesów w Kościele powszechnym, w Kościele krakowskim ta przemiana na pewno się dokona. To zaproszenie do współodpowiedzialności, które nie pozwala na bierność w obliczu współczesnych trudności.
ŹRÓDŁO:
https://www.onet.pl/informacje/jezuici/kosciol-w-kryzysie-kardynal-rys-wskazuje-wyjscie/4stm4cv,30bc1058
Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej w Fatimie, na środkowym zachodzie Portugalii, zostało dotkliwie doświadczone z powodu utrzymujących się od 28 stycznia nad Półwyspem Iberyjskim orkanów Kristin i Leonardo.
Jak przekazał mediom rektor sanktuarium ksiądz Carlos Cabecinhas, wskutek huraganowych wiatrów, które nadeszły nad Fatimę na terenie tego miejsca kultu maryjnego doszło do strat szacowanych na 2 mln euro.
Sprecyzował, że tylko na przełomie stycznia i lutego na terenach należących do sanktuarium, w tym w pobliżu Kaplicy Objawień, wichury zniszczyły ponad 500 drzew. Odtworzenie tych drzewostanów będzie trwało dekadami i będzie dla nas wyzwaniem – stwierdził ks. Cabecinhas, dodając, że wskutek huraganowych wiatrów zniszczeniu uległa też część infrastruktury sanktuarium. Straty obejmują też zniszczenia w budynkach należących do fatimskiego sanktuarium.
Zbiórka dla poszkodowanych i schronienie dla ratowników
Od początku lutego na terenie sanktuarium w Fatimie prowadzone są zbiórki środków dla poszkodowanych osób w efekcie orkanów Kristin i Leonardo. W tym miejscu kultu maryjnego znajduje się też zakwaterowanie dla kilkuset ratowników, a także miejsce magazynowania pomocy materialnej dla poszkodowanych osób.
W czwartek wieczorem rząd Portugalii przedłużył stan klęski żywiołowej na terenach, w które uderzył żywioł. Jednym z najbardziej dotkniętych kataklizmem, w którym od końca stycznia zginęło już co najmniej 13 osób, jest dystrykt Leiria. Władze diecezji Leiria-Fatima od kilku dni przyjmują na terenie obiektów kościelnych osoby ewakuowane z powodu wichur i powodzi.
ŹRÓDŁO:
https://archwwa.pl/wiadomosci/wichury-uderzyly-w-fatime-zniszczenia-w-sanktuarium-siegaja-2-mln-euro/
29 osób – w tym 23 księży inkardynowanych do diecezji sosnowieckiej – zostało zidentyfikowanych jako osoby oskarżone lub podejrzane o wykorzystanie seksualne osób małoletnich. W 19 przypadkach dotyczących duchownych zarzuty się potwierdziły, a sześciu księży zostało ukaranych. Liczba osób pokrzywdzonych to co najmniej 50, ale może być ich więcej – wynika z pierwszej części raportu Komisji „Wyjaśnienie i naprawa” Spraw Wrażliwych Diecezji Sosnowieckiej. Dokument podsumowuje rok prac zespołu i obejmuje stan wiedzy na 31 stycznia 2026 r.
Raport zaprezentowano 12 lutego w Akademii WSB w Dąbrowie Górniczej. Komisja została powołana 26 października 2024 r. przez biskupa sosnowieckiego Artura Ważnego.
„Raport otwarcia” i apel o zgłoszenia
– Celem naszego spotkania jest omówienie wyników prac jednego z kilku tematów, nad którymi pracujemy. Dlatego to spotkanie jest także pewnym raportem otwarcia. Jest także apelem o zgłaszanie się osób, które mają wiedzę, ale przede wszystkim też osób, do których być może nie dotarliśmy – powiedziała na wstępie prezentacji prof. dr hab. Monika Przybysz, specjalistka z zakresu komunikacji społecznej i członkini Komisji.
Podkreśliła, że raport dotyczy wykorzystania osób małoletnich przez osoby reprezentujące instytucje diecezji, „nie tylko księży”. – Krzywda dziecka zawsze domaga się najpilniejszej reakcji, dlatego ten temat był dla nas najpilniejszy w opracowaniu – zaznaczyła.
Przewodniczący Komisji Tomasz Krzyżak podkreślił, że dokument nie zamyka sprawy. – Nasz raport jest na dobrą sprawę nie końcem, ale początkiem pewnej pracy. (…) Prezentujemy stan naszej wiedzy na koniec stycznia 2026 r. Mamy świadomość tego, że nie wszystkie osoby skrzywdzone się ujawniły. Mamy świadomość tego, że nie wszystkie sprawy udało nam się wyświetlić – wyjaśnił.
Jak dodał, Komisja „skupia się na krzywdzie i na osobach skrzywdzonych”. – One są dla nas ważne. Tych osób chcemy posłuchać, z tymi osobami chcemy się spotykać. Mniej interesują nas kwestie sprawców – stwierdził.
Zakres raportu i metodologia
Raport Komisji „Wyjaśnienie i naprawa” liczy ok. 90 stron i składa się z trzech części: teoretycznej (omówienie podstaw prawnych), szczegółowej (opisy przypadków) oraz części z rekomendacjami. Część szczegółowa została zanonimizowana.
Komisja badała sprawy w oparciu o prawo kanoniczne (kodeksy z 1917 i 1983 r., nowelizację z 2021 r., dokumenty „Sacramentorum sanctitatis tutela”, „Vos estis lux mundi”, „Come una madre amorevole”) oraz prawo państwowe, w tym art. 240 Kodeksu karnego dotyczący obowiązku zawiadomienia o przestępstwie. Sięgnięcie po starszy kodeks było konieczne, gdyż do przypadków wykorzystania seksualnego mogło dojść w czasach, gdy formalnie obowiązywała właśnie ta kościelna podstawa prawna.
Historyk Kościoła dr Marek Lasota podkreślił, że Komisja miała pełny, niczym nie skrępowany dostęp do wszystkich dokumentów, jakie chciała przejrzeć. – Nikt w żaden sposób nie wpływał na to, czy one będą udostępniane – dodał.
Kwerendą objęto archiwum kurii i seminarium, akta postępowań kanonicznych, materiały z IPN, a także dokumenty udostępnione przez policję, prokuraturę i sądy. Tomasz Krzyżak zaznaczył jednak, że część dokumentów została zabezpieczona w toku śledztwa Prokuratury Okręgowej w Sosnowcu i nadal pozostaje w dyspozycji organów ścigania.
Komisja prowadziła także rozmowy z osobami skrzywdzonymi, duchownymi i świadkami. W trzech sprawach, w których toczą się procesy przed sądami państwowymi, zespół odstąpił od prób kontaktu z pokrzywdzonymi, by – jak wyjaśnił sekretarz komisji Michał Wolak – „nie być posądzonym o jakąś próbę manipulacji czy wpływania na świadków”.
29 osób zidentyfikowanych, 23 księży inkardynowanych
Jak poinformował Krzyżak, Komisja zidentyfikowała 29 osób oskarżonych lub podejrzanych o wykorzystanie seksualne małoletnich w diecezji sosnowieckiej lub związanych z tą diecezją.
W tej grupie jest: 23 księży inkardynowanych do diecezji sosnowieckiej, 4 osoby świeckie (m.in. animator wspólnoty, organista, katecheta oraz kleryk), 1 zakonnik pracujący na terenie diecezji oraz 1 ksiądz pochodzący z diecezji, ale w niej niepracujący.
W odniesieniu do całej grupy 29 osób – w 7 przypadkach przestępstwa zostały stwierdzone, a sprawcy ukarani. W 4 przypadkach domniemany sprawca nie żyje, w 3 sprawach trwają procesy przed sądami państwowymi, 10 spraw jest w trakcie badania, a w 5 przypadkach organy ścigania nie potwierdziły popełnienia przestępstwa.
Komisja złożyła zawiadomienia do prokuratury w sprawach dotyczących 8 osób, a wobec 5 duchownych zainicjowała kanoniczne dochodzenia wstępne.
19 księży z potwierdzonymi zarzutami
W grupie 23 księży inkardynowanych do diecezji – w 4 przypadkach zarzuty się nie potwierdziły. Oznacza to, że w 19 przypadkach komisja uznała je za zasadne do dalszych analiz.
– W tej chwili wygląda to tak: 6 księży, którzy dopuścili się przestępstw, zostało ukaranych. Te przestępstwa zostały potwierdzone – bądź to na gruncie prawa państwowego i prawa kanonicznego, bądź w jednym przypadku na razie tylko na gruncie prawa państwowego – poinformował Krzyżak.
Przewodniczący Komisji odniósł się także do kar zasądzonych na gruncie kościelnym wobec sprawców.
W dwóch przypadkach duchowni zostali wydaleni ze stanu kapłańskiego (po złożeniu prośby do papieża o dyspensę), w 1 przypadku orzeczono dożywotni zakaz posługi i kontaktów z małoletnimi oraz wyznaczono miejsce zamieszkania, w kolejnym przypadku nałożono czasowy zakaz pracy z małoletnimi, w 1 przypadku zastosowano upomnienie kanoniczne (sprawa z lat 60. ub. wieku), w 1 przypadku trwa jeszcze proces kanoniczny (duchowny został już skazany na gruncie prawa państwowego).
W czterech przypadkach domniemani sprawcy nie żyją – tutaj komisja zainicjowała tzw. dochodzenia historyczne.
Zgłoszenia po dekadach
Krzyżak zwrócił uwagę, że część zgłoszeń dotyczyła zdarzeń sprzed kilkudziesięciu lat. – Jest taka jedna sprawa, gdzie osoba pokrzywdzona została skrzywdzona w roku 1971, a formalnego zgłoszenia do kurii dokonała w roku 2019. To jest blisko 50 lat od momentu skrzywdzenia do momentu formalnego zgłoszenia – powiedział.
Dodał, że takich przypadków, w których zgłoszenie nastąpiło po wielu latach, było 10.
Zakres raportu: małoletni do 18. roku życia
Ks. dr Jacek Prusak SJ zaznaczył, że raport obejmuje wyłącznie przypadki wykorzystania osób małoletnich w rozumieniu prawa kanonicznego, czyli do 18. roku życia. – Nie zajmujemy zjawiskiem pedofilii w sensie klinicznym, tylko w sensie prawnym, czyli interesują nas wszystkie osoby pokrzywdzone do 18. roku życia – wyjaśnił.
Podkreślił też, że Komisja używa określenia „osoby skrzywdzone”, a nie „ofiary”, gdyż – jak wyjaśnił – „to słowo nie wyraża głębi cierpienia, często stygmatyzuje i ma inne znaczenie prawne w polskim ustawodawstwie”.
Komisja zapowiada kontynuację prac i apeluje do osób posiadających wiedzę o przypadkach wykorzystania o kontakt. Raport obejmuje stan wiedzy na 31 stycznia 2026 r. i – jak podkreślono podczas prezentacji – ma charakter otwarty.
Co najmniej 50 osób skrzywdzonych
Komisja przedstawiła również dane dotyczące liczby osób pokrzywdzonych.
– W raporcie podajemy minimalną liczbę, którą znamy – to jest 50 osób. Dlaczego mówimy: minimalna? Dlatego, że nie jesteśmy w stanie w 100 proc. powiedzieć, że dana osoba skrzywdziła tylko jedną osobę. Widzimy w aktach jedną, ale mogło być ich więcej – powiedział Tomasz Krzyżak.
Jak dodał, większość osób skrzywdzonych stanowiły dziewczynki. – 96 proc. przypadków, o których wiemy, dotyczyło osób poniżej 15. roku życia. Pomiędzy 15. a 18. rokiem życia było to mniej więcej 4 proc. – poinformował.
Ks. dr Jacek Prusak zaznaczył, że liczba 50 osób jest z dużym prawdopodobieństwem zaniżona. – Zakładamy, bo musimy założyć, że jest osób poszkodowanych więcej niż te 50, które znamy. Tego jesteśmy pewni z różnych powodów – podkreślił. (...)
ŹRÓDŁO:
https://www.ekai.pl/komisja-wyjasnienie-i-naprawa-diecezji-sosnowieckiej-23-ksiezy-podejrzanych-19-przypadkow-potwierdzonych/
Zabawa, niepohamowana konsumpcja, zawieszenie norm, drwiny nawet z najpoważniejszych osób i instytucji – oto kwintesencja karnawału. Karnawały w Europie historią sięgają wczesnego średniowiecza i były niezwykle ważnym elementem ówczesnej kultury, nierozerwalnie związanym z rokiem liturgicznym. W Polsce były to zapusty i mięsopust. Szaleństwo kończyło się wraz z początkiem Wielkiego Postu.
Echa tych obyczajów widać do dziś, zarówno w Polsce, jak i w reszcie Europy, a także za oceanem. Karnawał to nie tylko dość długi okres między Bożym Narodzeniem a Wielkim Postem. To także kilka krótszych okresów lub pojedynczych dni obchodzonych na różne sposoby w różnych częściach świata i Europy. W Polsce to między innymi zapusty i ostatki, czyli mięsopust.
Karnawał – skąd się wziął, kiedy się zaczął i czym jest?
Pierwowzorów karnawału można doszukiwać się już w starożytności. W Egipcie i Mezopotamii organizowano święta ku czci bogów, podczas których ludzie przebierali się, uczestniczyli w procesjach i przekraczali obowiązujące normy. W starożytnej Grecji i Rzymie popularne były Dionizje i Saturnalia – uroczystości związane z płodnością i winem. Podczas nich też nie brakowało odwracania ról – niewolnicy mogli zachowywać się jak wolni obywatele.
Wraz z rozprzestrzenianiem się chrześcijaństwa karnawał został wpisany w kalendarz liturgiczny jako okres poprzedzający Wielki Post, czyli czas pokuty i wyrzeczeń. W średniowiecznej i renesansowej Europie zyskał ogromną popularność. Włoskie miasta, takie jak Wenecja, stały się kolebką hucznych zabaw i maskarad. W XVII i XVIII wieku pojawiły się eleganckie bale maskowe, a bogato zdobione stroje i maski pozwalały na anonimowość i chwilową zmianę tożsamości.
Słowo „karnawał” może wywodzić się z łacińskiego „carne vale” lub „carne levare”, co oznacza „pożegnanie mięsa”. Inna teoria mówi że pochodzi od „carrus navalis” czyli określenia na drewnianą łódź używaną podczas rzymskiego święta Navigium Isidis, poświęconego bogini Izydzie i obchodzonego 5 marca. Jego częścią była procesja i bogate przebrania uczestników.
Istotą karnawału jest zawieszenie norm: to czas w którym obowiązuje „świat na opak”. Na czas karnawału żebrak mógł zostać królem, król – żebrakiem, a błazen mędrcem. Nie obowiązywał umiar w jedzeniu, piciu i cielesnych rozkoszach, ani powaga i szacunek wobec instytucji i hierarchii. Echem, a właściwie prekursorem karnawalizacji w Europie są także tzw. święta głupców i osłów, obchodzone przez studentów i niższy rangą kler. Podczas nich np. wybierano fałszywego biskupa, a nawet papieża i parodiowano kościelne i feudalne rytuały. Święta głupców zostały skutecznie zduszone przez Kościół już w XV wieku. Ale część obyczajów z nich znanych przeniknęła do późniejszych europejskich tradycji karnawałowych.
Zapusty, mięsopust i ostatki w polskiej tradycji
Zapusty to polskie tradycyjne określenie na karnawał. Obejmuje cały okres od święta Trzech Króli (lub Nowego Roku) do Wielkiego Postu (aczkolwiek niektórzy stosują je zamiennie z określeniem mięsopust). Zapusty to zdecydowanie okres poluzowania norm, choć szalone zabawy, obżarstwo i opilstwo nie trwały codziennie i skupiały się raczej w okresie ostatków (mięsopustu). Częsty był ludowy zwyczaj przebierania się za Cyganów, Kozaków, Żydów, muzykantów, niedźwiedzie, konie, kozy czy bociany. Tzw. baby cząbrowe, czyli zamaskowane przekupki napastowały przechodniów na ulicach miast, np. Krakowa. Inny zwyczaj to wędrówki po domach i „porywanie” gospodarza, który musiał się potem „wykupić”.
Obfitość jedzenia miała także znaczenie symboliczne – miała zapewnić dobrobyt na nadchodzący sezon wegetacyjny. Zapustne obyczaje to prawdziwa kopalnia kultury ludowej – i nie tylko. Nie brakuje opisów zapustów także i u przedstawicieli innych stanów, a nawet na królewskich dworach, m.in. w pamiętnikach Jędrzeja Kitowicza z końca XVIII w.
Mięsopust to określenie tożsame z ostatkami. To kilka ostatnich dni karnawału, tuż przed Środą Popielcową i rozpoczęciem trwającego aż do Wielkanocy Wielkiego Postu. Ostatki trwają od Tłustego Czwartku do wtorku, choć dawniej tak nazywano tylko ostatnie trzy dni karnawału. W tym roku przypadają między 27 lutego a 4 marca. Mięsopust to czas szczególnie hucznych imprez i niepohamowanej konsumpcji. Nazywany był „szalonymi dniami”.
Według Zygmunta Glogera i jego „Encyklopedii staropolskiej” wydanej w latach 1900–1903, wyraz „mięsopust” powstał z połączenia słów „mięsa” i „opust”, czyli oznacza mniej więcej pożegnanie mięsa. Trzeba pamiętać, że w dawnej Polsce Wielki Post był jednym z najbardziej rygorystycznych w Europie, a kulinarne ograniczenia obowiązywały przez ponad 100 dni w roku. Rygor ten zmienił oblicze naszej rodzimej kuchni, czyniąc jej ważną częścią potrawy z ryb słodkowodnych.
Mardi gras, czyli ostatni wtorek karnawału
W wielu krajach Europy, a szczególnie w USA obchodzi się hucznie dzień poprzedzający Środę Popielcową, czyli wtorek będący ostatnim dniem karnawału. Mardi gras to sformułowanie pochodzące z języka francuskiego i dosłownie oznacza „tłusty wtorek”. Tradycje Mardi gras są najsilniejsze na terenach byłych francuskich kolonii, np. w Nowym Orleanie czy ogólnie Luizjanie.
W Europie ten dzień świętuje się m.in. w wielu rejonach Niemiec, pod nazwą fastnacht, we Włoszech jako Martedi grasso, w Szwecji jako Fettisdagen lub Semla. Trzydniowe obchody końca karnawału (niedziela, poniedziałek i wtorek) w belgijskim mieście Binche zostały wpisane na listę Niematerialnego Dziedzictwa UNESCO. Przez miasto idzie wtedy procesja zamaskowanych przebierańców zwanych gilles, a jej kulminacją jest rzucanie pomarańczami w tłum. Trzydniowe obchody w Binche to odpowiednik naszych rodzimych ostatków.
Podsumujmy. Walka postu z karnawałem to motyw kulturowy i religijny obrazujący przejście od okresu zimowej rozpusty, ucztowania i zabawy do czasu wielkopostnego umartwienia, pokuty i oczekiwania na Wielkanoc
. Tradycja ta łączy elementy kościelne (przygotowanie duchowe) ze świeckimi (zabawy ludowe, ostatki) i jest silnie zakorzeniona zarówno w kulturze polskiej, jak i europejskiej.
Walka ta symbolizuje starcie dwóch porządków:
Karnawał (Świecki/Ludowy): Symbolizuje obżarstwo, pijaństwo, zmysłowość, taniec i śpiew. Maszkary i maski miały na celu wypędzenie zimy.
Post (Kościelny): Symbolizuje powściągliwość, modlitwę, pokutę i ciche przygotowanie do Wielkanocy.
Synteza: Choć teoretycznie post ma wygrać z karnawałem, historycznie (barokowa teatralność) okresy te przenikały się. Kościół często akceptował karnawał jako formę przygotowania do postu, o ile zabawy nie naruszały zasad chrześcijańskich.
Słynny obraz Pietera Bruegla Starszego Walka karnawału z postem (1559) doskonale ilustruje tę dychotomię, pokazując karnawał po lewej (karczma, mięso) i post po prawej (kościół, śledzie, modlitwa)
ŹRÓDŁO:
https://www.national-geographic.pl/historia/zapusty-miesopust-ostatki-karnawal-swietowanie-przed-wielkim-postem-ma-bogata-i-dluga-tradycje/
Google AI:
walka postu z karnawalem
- tradycje swieckie i koscielne
w polsce i za granica
Dzisiejszy ojciec stoi przed wyzwaniem, jakim jest zdolność do kierowania sobą oraz pomoc dziecku w uzyskaniu samodzielności. W ponowoczesnym świecie, w którym wszystko wydaje się być względne, nie jest to cel łatwy do osiągnięcia. Poniżej znajdziesz zestaw narzędzi do podjęcia tego zadania. Powstały one w Stowarzyszeniu Sternik i są zastosowaniem m.in. myśli filozofa Józefa M. Bocheńskiego.
Zachowaj krytyczne myślenie. Nie uznawaj żadnego zdania, bez przekonania się o jego prawdzie lub jego prawdopodobieństwie. Wiele osób wygłasza swoje sądy o sprawach, o których myśli, że coś wie, a tak naprawdę wie mało albo nic. Często dzieje się tak, gdy pozwalamy sobie na ocenianie innych.
Unikaj myślenia życzeniowego. Gdy nam na czymś zależy, zaczynamy wierzyć, że rzeczywistość jest taka, jakbyśmy chcieli. Nie bierz swoich życzeń za rzeczywistość. Sytuację trzeba widzieć taką, jaką jest.
Zasięgaj rady ludzi doświadczonych. Pytaj o radę tego, kto sam sobie daje radę. Jest to szczególnie ważne w przypadku naszych życiowych wyborów. Mędrcy mówią, że kto w tej dziedzinie słucha tylko siebie, słucha głupca.
Odłóż do jutra decyzję w ważnej sprawie. W pośpiechu, ogarnięci emocjami, popełniamy błędy. Daj sobie czas na podjęcie decyzji, a podjętą decyzję wykonaj szybko, energicznie i nie oglądaj się za siebie.
Zajmuj się sprawami, które od ciebie zależą. Zdarza się, że wiele myślimy i rozmawiamy o sprawach, na które nie mamy żadnego wpływu, martwimy się nimi, przejmujemy lub też z ich powodu wpadamy w złość. Skoncentruj się na tym, na co sam masz wpływ.
Poznaj siebie. Najważniejszym czynnikiem w podejmowaniu decyzji jest sam decydujący. Analizuj swoje zachowania, reakcje na pojawiające się sytuacje, myśli, które Ci towarzyszą, i nadzieje, jakie w nich pokładasz. Znajdź codziennie chwilę na namysł nad sobą: co zrobiłem dobrze, co źle i jaka jest tego przyczyna?
Dekalog samodzielności
Nie jest to rzadki obraz: dziecko maszeruje dziarsko do szkoły, a obok idzie jedno z rodziców, niosąc jego plecak. Może nie jest on zbyt ciężki, jednak jakoś tak naturalnie chce się pomóc mniejszemu i słabszemu. Taka postawa zwiększa poważnie prawdopodobieństwo, że dorośli szykują ciężary, które w przyszłości będzie bardzo trudno udźwignąć ich latorośli. Podjęcie wyzwania, nawet tak małego jak noszenie swojego plecaka, buduje poczucie własnej sprawczości dziecka i w ten sposób kładzie podwaliny pod jego przyszłą samodzielność. Tu właśnie kształtuje się sprawność, która w dorosłym życiu zaowocuje własną inicjatywą, podejmowaniem decyzji, przewidywaniem ich skutków i wkładaniem wysiłku w realizację zadań.
Jak wspierać dzieci w wieku szkolnym, aby w przyszłości były samodzielne i dobrze wybierały?
1. Nie noś plecaka za dzieckiem bez względu na to, ile ma lat.
2. Jeśli zapomni zabrać ze sobą drugie śniadanie czy strój sportowy, nie dostarczaj tych przedmiotów do szkoły. Jeśli zapomni trzy razy o śniadaniu i stroju sportowym, będą to ostatnie trzy razy.
3. Jeśli droga do szkoły zajmuje dziecku 30 minut, a jest ono w starszej podstawówce lub liceum, pozwól mu pokonywać ją rowerem lub pieszo.
4. Prace domowe (sprzątanie, zakupy, koszenie trawy…) są dobrym obszarem rozwoju samodzielności, szczególnie jeśli trzeba je wykonywać regularnie.
5. Zapewnij dziecku budzik, aby rano wstawało z łóżka bez Twojej pomocy.
6. Naucz dziecko prosić o pomoc i radę inne osoby. Podpowiadaj, z kim może rozmawiać. W dorosłym życiu będzie musiało umieć to robić, aby podejmować ważne decyzje.
7. Pozwól Twojemu dziecku, aby samo rozmawiało z nauczycielem o ocenach i trudnościach z odrobieniem pracy domowej.
8. Jeśli dziecko narzeka na kolegę z klasy, twoją pierwszą reakcją niech nie będzie telefon do nauczyciela lub rodzica. Najpierw powiedz mu, jak radzić sobie w takich sytuacjach. Dopiero w kolejnym kroku podejmij działanie.
9. Pozwól dziecku popełniać błędy. Jeśli wykona swoją pracę źle, popsuje narzędzia, dostanie złą ocenę lub obrazi kolegę, pozwól, by samo musiało coś z tym zrobić. Niech narzędzia doprowadzi do ponownego stanu używalności, poprawi ocenę, a kolegę przeprosi.
10. Rozmawiaj z dzieckiem o decyzjach, jakie podejmuje, i rezultatach tych decyzji, tak by miało okazję do namysłu nad sobą.
Źródło:
Przewodnik po kompetencjach kluczowych dla rozwoju pełnej osobowości, pomoce edukacyjne opracowane przez Dariusza Justyniarskiego i Pawła Zuchniewicza ze Szkoły dla chłopców ŻAGLE Stowarzyszenia STERNIK
Źródło:
https://tato.net/czytelnia/artykul/dekalog-samodzielnosci
OGÓLNA KLAUZULA INFORMACYJNA
DOTYCZĄCA STANDARDÓW OCHRONY DZIECI
W DUSZPASTERSTWIE PARAFIALNYM
W związku z wejściem w życie ustawy
dotyczącej ochrony dzieci, w naszej
parafii zostały opracowane zasady,
które mają się przyczynić do tworzenia
bezpiecznego środowiska parafialnego
w taki sposób, by każdy mógł się
czuć dobrze, był akceptowany i szanowany.
Standardy określające sposoby zachowań,
jak również sposoby reagowania
na krzywdę lub niestosowne zachowanie
są udostępnione w kancelarii
i na stronie internetowej naszej parafii.
W parafii wskazano również Osobę Zaufania,
której dane są podane w gablocie parafialnej
i na stronie internetowej. Jest to osoba,
do której można się zwracać
w przypadkach dostrzeżenia krzywdy.
Wyciąg ze Standardów Ochrony dzieci
w duszpasterstwie parafialnym.
Rozdział VI
Osoby odpowiedzialne za przyjmowanie
zgłoszeń o zdarzeniach krzywdzenia dzieci
1. Osoba zaufana
– imię i nazwisko, kontakt;
Ks. Wojciech Jędrysiak
Telefon:
+48 22 756 16 48;
parafiamrokow@gmail.com
2. Proboszcz
– imię i nazwisko, kontakt:
Ks. Wojciech Jędrysiak
Telefon:
+48 22 756 16 48;
parafiamrokow@gmail.com
3. Osoby odpowiedzialne
za przyjmowanie zgłoszeń
o zdarzeniach krzywdzenia dzieci:
Ks. Wojciech Jędrysiak
Telefon:
+48 22 756 16 48;
parafiamrokow@gmail.com
4. Jeśli jakakolwiek osoba dorosła
zaangażowana w pracę duszpasterską
w parafii dowie się od dziecka,
że doświadcza ono przemocy, automatycznie
ma obowiązek zastosowania się
do art. 304 k.p.k. mówiącego o tym,
że każdy, kto dowie się o popełnieniu
przestępstwa ściganego z urzędu,
ma społeczny obowiązek zawiadomić
o tym prokuratora lub policję.
(KLIKNIJ LOGO)
